World Cup








    ඊයේ world cup ඉවර වුනා.

 ආර්ජන්ටිනාව, ජර්මනියෙන් පැරදිලා ගෙදර ගියා.

    මේස්සි දිහා බලා හිටපු මට දැනුනේ දුකකටත් වඩා එහා ගිය මොකක්දෝ මන්දා සංකූලතාවයක් එක්ක සංතාපයක්.

අන්තිම තරඟ වලිනුත් මම බැලුවේ මැච් දෙකයි.  

     මට මාව හඳුනගන්නත් බෑ. මීට අවුරුදු කීපයකට එහා නම් footy  කිවුවම ඉන් එහාට ජීවිතයක් මට තිබුනද මන්දා. අපේ මල්ලිට ක්‍රිකට් වගේ,  මාත් මැච් පිස්සෙක් වෙලා හිටියේ. නැශනල් ගහද්දි, යුරෝප් කප් ගහද්දි, ඩෙර්බි එකට, මාස ගාණක් තිස්සේ අපේ හැම කතාව අස්සටටම ෆුට්බෝල් ඔබාගන්න එක මිසක් වෙන දෙයක් තිබුනේම නෑ.

 කාලේ කොයි තරම් වෙනස් වෙලාද? එහෙම නැත්නම් අපි කාලයත් එක්ක කොයි තරම් වෙනස් වෙලාද?

      මට football එපාවෙන්නේ ක්‍රීඩාවට එහා ගිහින් මුදල එලියට එන හින්දා. හැමදේම වගේ football කියන්නෙත් දැන් මුදල මත බැලන්ස් වෙන දෙයක් වෙලා. එක එක කාලෙට වංචා දූෂණ අරවා මේවා ඇහෙද්දි අපේ වීරයෝ වෙච්ච ක්‍රීඩකයෝ අන්තිමට ඉතිරි වුනේ නෑ. ඒ කාලේ බොහෝම සීමිත ආර්ථික පහසුකම යටතේ හිටි අපි  අමාරුවෙන් ඩෙර්බි එකට කලින් A.C. ROMA jacket එක ගනිද්දි, scarf එක ගනිද්දි, බිලියන ගණන් වලට අපේ  විශ්වාසය විකිණිලා කියලා දැණුනම මොනවගේ හිස්කමක් දැනුනද මන්දා.....ඉස්සර මැරුණත් රතු කහ (giallo rossi) වෙච්ච මම දැන් නිකම්ම නිකම් කහ වෙලාද කොහේද?

 
 ඊයේ මම මැච් එක බැලුවේ නිකම්ම නිකම් ෆූට්බෝල් මැච් එකක් බලනවා වගේ හරියට ගෙදර යන ගමන් වගේ.  කවුරු දිනුවත් එකයි වගේ. කාලෙකට කලින්  මම එහෙම නියුට්‍රල් ෆෑන් කෙනෙක් වෙලා කියලා මට මතකෙට එන්නේ නෑ.

 හැමදේම  කාලෙත් එක්ක  වෙනස් වෙලා.

0 comments: