උමතුව බොහොම ආදරණීයයි....!


 ඊයේ උදේ දුර ඔෆීස් එකක කන්සල්ටේසන් එකක් තිබ්බ හින්දා ඒත් එක්කම තවත් ඇපොයින්මන්ට් දෙකක් දාගත්තා. කාලෙකට පස්සේ ඔෆීස් යන හින්දා එක දවසෙන් ටිකක් වැඩිපුර වැඩ කරගන්න.

කොහෙද මේ දවස් වල මම ෆුල් ටයිම් බිසි නේ. ;)
 උදේ ගිය ඔෆීස් දෙකම ටිකක් ඉක්මණින් වැඩ කරගන්න පුළුවන් වුනා. 12.30 ට තිබ්බ ක්ලයන් මීටින් එකත් ක්ලයන්ගෙන් කැන්සල් වුනා. එවෙලේ මට එක පාරට මතක් වුනේ ඊගාව ක්ලයන් ඉක්මණට මීට් වෙලා ගෙදර යන්න ඕනේ කියලා. ඒ ක්ලයන්ට කෝල් කලාම එයා එන්න පැය දෙකක් වගෙ අයයි කීවම හරි එහෙනම් ගෙවල් ළඟට එන්න කියලා මම ඉක්මණින් ගෙදර එන්න ආවා.

 ප්‍රේමවන්තයට කලින් දවසේ කෑම හදලා ෆ්‍රිජ් එකටත් දාලා තිබ්බා තවම මගේ ගෙදරට හුරු නැති ඔහුට සහනයක් වෙන්න. ඊටත් වඩා ප්‍රේමයෙන් උතුරලා ඉන්න මට ඒක ආශ්වාදයෙන් කරන්න පුළුවන් කමකුත් තිබුනා. උදේ නමේට  වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර එන වෙලාවට ටෙක්ස්ට් වලින් කිරි එකක් රත් කරගන්න, මැශින් එකේ හදලා තියෙන කෝපි කතා ආදරේ එක්ක වට්ස් ඇප් වලින්, එහෙන් මෙහෙන් තත්පර කිහිපයක් අස්සේ ක්ලයන්ලට රහසින් මාරු වුනා. එහෙම තමයි. ප්‍රේමය හරි පුදුමයි.
 ඒ වගේ ප්‍රේමවන්තයත් මට පාළුයි ඉක්මණට එන්න කියද්දි 'අමෝරේ අද නම් කීය වෙයිද දන්නේ නෑ ඔයාට දවල්ටත් තනියම තමයි කෑම ගන්න වෙන්නේ අපි හවස් වෙලා ඇවිත් එකට කෝපි බොමු ටිකක් රෙස්ට් කරමු වගේ දාසයේ ප්‍රේමවන්තිය වෙලා අනේ අදවත් ඉක්මණට ගෙදර යන්න පුළුවන් නම් කියලා මට හොරෙන් මම උමතුවෙන්.

  වෙනදා ගෙදර එන ගමන් මම කෙලින්ම සුපර්මාකට් එකට යනවා. ඒත් ඊයෙ එහෙමත් නෑ. ප්‍රේමවන්තයා නිදි ඇති කියලා ( මම එහෙමයි කියලා ගියේ) සද්ද නැතිව දොරත් ඇරගෙන ගෙට එද්දි මෙන්න ප්‍රේමවන්තයා ඇහැරගෙන. මුළු ගේම රිෆ්‍රෙශ් වෙලා. කිචන් එක දැක්කම මටම පුදුමයි.

 මදැයි මම එයාව සර්ප්‍රිස් කරන්න ලන්ච් වලට ගෙදර ආවා.
 අනේ මගේ දුප්පත් හදවත. තව පොඩ්ඩෙන් මට නතර වෙන්නේ හොස්පිටල් එකක. ;)

මට මතක නෑ මම එහෙම සර්ප්‍රයිස් වෙච්ච දවසක්... සමහරවිට මීට අවුරුදු දහයකට පහලොවකට කලින්.... එහෙමත් නැත්නම් මීට කලින් ප්‍රේමයක මුල්ම ජීවත්වීම පටන්ගත්ත කාලේ මිසක් එහෙම දේවල් මට හීනයක් විතරයි වෙලා තිබුනේ.  

        ජීවිතේම කරදරකාර රස්සාවක් වෙනුවෙන් වෙන්කරලා හිටපු මට මගේ ජීවිතයක් වෙනුවෙන් කාලයක් ලැබෙන්නේම නෑ. රෑ එකට දෙකට, අටට නමේට, නොයිසි ක්ලයන් කෝල්ස්, යාළුවෙක් උනත් මචන් අර වැඩේ බලනවද කියනවා මිසක් මම වෙනුවෙන් කවුරුත් එහෙම පෙනී හිටපු ජීවිතයක් මට තිබුනේම නෑ විශෙසම කීප දෙනෙක් හැර. කොටින්ම අන්තිම අවුරුදු පහ ප්‍රැක්ටිස් කරන්න ගත්තට පස්සේ ඒක විතරමයි වුනේ. කොච්චර බ්ලේම් කලත්, මගේ මල්ලි හා මගෙ හිතවතුන් මට බැන්නත්, අසතුටු වුනත් අන්තිමේට මමවත් මනුස්සකම අතහැරියම කොහොමද කියන තැන ඉඳන් මම මගේ ජීවිතේ අනුන් වෙනුවෙන් ජීවත් වුනා. කොටින්ම මට මාව මතක තිබුනේම නෑ. ඉඳලා හිටලා මාව මතක් වුනාම මම වෙනුවෙන් පර්ෆියුම් ශොප් එකක පැය ගණන් අතේ සල්ලි තියෙනකම් ශොපින් කලා. මම ආස සපත්තු එකක් පිට එකක් තියාගන්න ඉඩ නැති වුනත් ආශාවෙන් ගෙදර අරන් ආවා. ඇඳුම් කබඩ්ස් ගැන මොන කතාද? ටිකක් කල් යනකොට මට එවා මදි වෙනකොට හූල්ල හූල්ල ලෝභකමෙන් බලන් හිටියා. වයින් කඩවල් වල මගේ ආසම කලෙක්සන් එක්ක පැය ගණන් ඩීල් කලා. ගෙදර කවදාවත් තනියෙන් නොබිව්වට ගෙදර බාර් එක පිරෙව්වා. යාළුවෝ බේබි සිට් කලා. කොටින්ම මම සතුට හොයාගෙන ගියා හැමදාම. ඒත් කොහෙදිවත් මට සතුට හම්බවුනේ නෑ. ඒ හැමදේම  විනාඩි කීපයකට පමණක් සීමා වුනා. කෝපි කඩ අස්සේ වයින් බාර් අස්සේ මගේ ජීවිතය ඔහේ දිය කලා. යාළුවෝ අස්සේ මචන් උඹ වගේ එකෙක් බදින එකා කොයි තරම් ලකිද කියලා අහගත්තා. ඒත් මට එහෙම හිත නතරවෙන තැනක් කවදාවත් හම්බ වුනේ නෑ. ඒකෙන් කියන්නේ නෑ මම සේන්ට් වුනා කියලා. ලස්සන කොල්ලෙක් දැක්කම ඉබේ දෙපාරක් බලන මොන විදියකින් හරි ඩේට් එකක් හදාගන්න මට පුළුවන් වුනා. ඒත් ඒ කිසිම තැණක හිත නතරවුනේ නෑ. ඒකෙන් වුනේ අනිත් අයගේ හිත් රිදුන එක විතරයි. ඒත් මම මොනවා කරන්නද මම හොයන දේවල් නැතිව ඔහේ ජීවත් වෙන්න මට උවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. ජීවත් වෙන එක කොහොමත් මට මගෙ රස්සාවෙන් කරගන්න පුළුවන්කමක් තියෙනවනේ කියලා ඔළුවත් ඉදිමිලා හිටියේ... ;)

ඒත්, ප්‍රේමවන්තයෝ  අපි වෙනුවෙන් දෙවියන්ට පුළුවන් එවන්න.  අවුරුදු හතලිහේදි වුනත්.

  කලින් බොහොම හිතවත් යාළුවෝ එහෙම කිව්වම මම හිනා වුනා. කොටින්ම මොනිකා නිතරම කීවේ රංගි උඹ ජීවිතේ පටන් ගන්න ඕනේ බලපන් මම මම හිතුවද මට මෙහෙම වෙයි කියලා. යාළුවෙක් විදියට මාව හොඳටම දන්න, ඕනේ වුනාම මගෙ අම්මා වෙන, ඊට එහාට ගිහින් මගේ මේ රටේ ඉන්න බැක් බෝන් වෙන මොනිකා කියන්නේ මගේ ලයිෆ් ටයිම් මෙන්ටර්. ඒක යාළුකමකටත් එහා ගිය ගරුත්වයක් එක්ක තියෙන හින්දා කොටින්ම හොර වැඩක් හෙම කලාම මම වෙවුලන තරමට බයෙන් ඉන්නේ. අපේ මල්ලිටත් ඒ වගේ තමයි. අනිත් අයට පොර ටෝක් දුන්නට ඒ දෙන්නට නම් ඒ මොකුත් නෑ.

    ඒ හීන වල හිටපු ප්‍රේමවන්තයා දැන් ඉන්නවා මගේ එහා පැත්තේ. ඔව් අර කළුපාට කොල්ලන්ට කැමති ඒසියන් ටයිෆ් බ්ලැකි ගයි. කොහෙද ලංකාවේ කොල්ලෝ හම්බ වුනේම නෑ නෙව හිත නතර වෙන.
   (හම්බවෙච්ච එකත් එහෙම ස්ටේබල් ජීවිතයක් පටන් ගන්න තරම් මට කික් එකක් ගෙනාවේ නෑ. ඒත් හැමදාමත් වගේ මගේ වෙනුවෙන් අනෙකාට ලැබෙන ස්ටේබල් ජීවිතයක් වෙනුවෙන් ඒ ප්‍රේමය වුනත් ක්‍රියාත්මක කරන්න මට පුළුවන්කම තිබුනා. ඒත් අහම්බෙන් ඔහු යන්නම ගියා. ඒක ගැන මට තියෙන්නේ ලොකු දුකක්. සමහරවිට මට ඔහුගේ ජීවිතයට තේරුමක් දෙන්න පුළුවන්කම තිබිලත් මම ඒක කලේ නෑ කියලා පසුතැවීමක් වගේ දෙයක්. ඒත් ඒක මල්ලිටයි මටයි අනුව අපේ විදිහේ තීරණයක්. ලෝකේ කවුරු මොනවා කීවත් මාව තේරුම් ගන්න අපේ මල්ලි, ඔහුගේ මරණය අහලා මට කිව්වේ අක්කා යූ හෑව් නතින් ටු වොරි. වී නෝ වට් වී වෝන්ටඩ් ෆෝ හිම්. සෝ බී ස්ට්‍රෝන් කියලා. කොටින්ම ඔහුගේ මළගෙදරට ගිහින් මම හිත හදාගත්තේ මල්ලිගේ ඒ වචන වලින්. )

   ප්‍රේමවන්තයා ගැන බොහෝ ප්‍රේමණීය කතා මට තියෙනවා. හිටි ගමන් අවුරුදු හතලිහේ මගේ දුප්පත් හදවතට ඔරොත්තු නොදෙන තරම්. ඒ ප්‍රේමය අර හදවතෙනුත් එහාට ගිහින් හීනෙන් වුනත් දැනෙන එකක්. මට හිතන්න අමුතුවෙන් උත්සාහ කරන්න දෙයක් නෑ. ඒක  ක්‍රියාවට ගේන්න විතරයි වෙන්නේ. හිටිගමන් ස්කූල් ටීචර් වගේ මගෙ පොයෙටික් ඉටෑලියන් වලින් අමාරුවෙන් දේවල් තෙරුම් කරන්නත් වෙනවා. ටීචර් කොයිතරම් හොඳයිද කියනවා නම් ගෝලයා මේ වෙද්දි සති කිහිපයකට කලින්ට වඩා ලැන්වේජ් හොඳට ඉම්පෘව් කරගෙන. මගේ යාළුවන්ට අනුව ඔහු හරිම පව්... උන් මගේ යාළුවෝ වුනාට පව් හිතෙන්නේ මගේ කොල්ලා ගැන. බලාගෙන රංගිට සෙට් වෙනවා කියන්නේ උඹේ අවසානේ මචන් කියන යාළුවෝ මට ඉන්නේ. ඒකනේ උන් මගේ යාළුවෝ වෙන්නේ. වෙනදා කෝපි කතා වල යාළුවෝ මචන් මොකද වෙන්නේ ආදරේ ඔය තරම් උඹව කුඩු කරයි කියලා අපි හිතුවේ නෑ මචන් වරෙන් ක්ලබ් එක පැත්තේ කියලා හවසට හවසට ස්පොයිල් කරන ඒත් මගේ සතුටේ අසීමිත කොටස් කාරයෝ වෙන යාළුවෝ වෙන, හිත රිදෙන සම්බන්දතා වලට මෙඩියේසන් කරන හොඳ යාළුවෝ මට ඉන්නවා.

 ඔබට බොහොම ස්තුතියි මගේ ප්‍රේමවන්තයෝ.... හීන දකින්න පුළුවන් කියලා මට ආපහු කියලා දුන්නට. මහ ලොකු බලාපොරොත්තු නැතිව වුනත් ප්‍රේමයෙන් මත්වෙන්න පුළුවන් කියලා දෙනවට. ආදරෙන් මාව මත් කරනවට. වෙනද හැම් සැන්විච් එක්ක බොහෝ දවස් ගෙවුන මට ආපහු හොඳ කෑම හදන්න, කන්න හේතුවක් වෙනවට. මගෙ වටපිටාවම ඒ සතුටෙන් පිරිලා. මගේ ඩොක්ටස්ලා, මගේ මල්ලි, යසී බෝයි, යාළුවෝ හා එකී නොකී බොහෝ අය. ක්ලයන්ලා වුනත් මිස් දැන් හරි සතුටින් නේද අහනකොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතය එලියට නොගේන මට වුනත් ඉබේට අර මගේ පොයෙටික් ඉටෑලියන් මාව එලිය ගේනවා. කොහෙද ඉටෑලියන්ස්ලා තරම් ප්‍රේමය ගැන වෙන කවුරු කියන්නද?

 ඔව් මේ ආදරය මාව උමතු කරලා. ඒ
උමතුව බොහොම ආදරණීයයි...

 
  

12 comments:

  1. අප්පච්චියේ යසට හිටිය බූරූ බබා

    ReplyDelete
    Replies
    1. paw ahinsaka buru baba.... he he... den dasayayi masayayi podi eka vela.

      Delete
  2. ප්‍රේමයට කොහෙද වයසක්. අතීත නොස්ටැල්ජියාවෙ ගිලී නොයිඳ තමන් සොයා එන ප්‍රේමය වෙනුවෙන් කැප වුණාම ජීවත් වෙනව දැනෙයි.
    ආදරණීය උමතුව .......

    ReplyDelete
    Replies
    1. thanks henry. indeed its all worth to give a try...

      Delete
  3. Love is not really blind. It just makes us focus and concentrate on the things we really need in life.
    Auguri !

    ReplyDelete
    Replies
    1. u do say so? ha ha i think love make us blind and same time determined on life. i dont mind what it is actually. i simply love to enjoy the moment and being a romantic loser ha ha...
      Grazie mille carissimo... !

      Delete
  4. මෙහෙම ආදරය විඳින්න ලැබෙන එක උමතුවක් වුණාට වාසනාවක්.
    මිස් දැන් හරි සතුටින් නේද අහනකොට දැනෙන සතුට විඳින කෙනෙක් විදිහට මේ ලියවිල්ල මටත් හොඳට දැනෙනවා .

    ReplyDelete
    Replies
    1. ආදරය උමතුවක් වෙන්න පුළුවන් කියන තැන මම හිටියේ නෑ. ඒත් එහෙම වෙලා. ඉතින් ගෙම්බෙක් වෙලා ඒ දිහා බලන් ඉන්නවා මේ... බොහොම ස්තුතියි.

      Delete
  5. නොකී කතා කියලා තියෙන්නේ "ප්‍රේමයට කොහෙද වයසක්"කියලා හැබෑම නේන්නම් ඒ කතාව.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඒකනේ අත්දැකිම් ඇත්තෝ කියන ඒවනේ... අපි පිළිගම්මු... ;)

      Delete
  6. බොහොම සන්තෝසයි, බොහොම සන්තෝසයි, බොහොම සන්තෝසයි……( එහෙම කියන්නෙ අපේ හිටපු ජනාධිපති තුමා, විජේතුංග මහත්තය )

    This Exhilarating Madness..Eh?

    ReplyDelete
    Replies
    1. හා හා.. උඹටත් කොහෙන් හරි වචනයක් අහු වුනා නේ රවියෝ... !
      බොහොම ස්තුතියි රවීතුමෝ. දැන් මටත් ඕනෙනම් ඔහේගේ වගේ අර මල් කතා ලියන්න පුළුවන් හෙහ් හෙහ්...

      Delete