එහෙන් මෙහෙන් කතා .... ඉවසීම.....



    ඇත්තටම මගෙන් කවුරුහරි එහෙම එකක් ගැන මීට ටික කාලයකට කලින් ඇහුවා නම් මම කියන්නේ මම එහෙම එකක් ගැන දැනන් ඉඳලා නෑ කියලා.

 ඒත් අන්තිම අවුරුදු හයක ඉමිග්‍රේසන් කන්සල්ටින් කරන්න ගත්තම තමයි තේරුනේ මම කොයිතරම් නම් පොඩි එකෙක්ද ජීවිතේ කොයිතරම් පොඩි දේවල්ද මම දැනන් ඉඳලා තියෙන්නේ කියලා.

 කොටින්ම සුද්දෝ එක්ක වැඩ කරද්දි මට කිසි අවුලක් තිබ්බේ නෑ. මූණට ඔළුවට ආපු ඕනෙම දෙයක් කියන්න පුළුවන්කම තිබ්බා. වැරදියි කියලා පස්සේ හිතුනා නම් අඩේ සමාවෙයන් මට වැරදුනා කීවම ඕනේ දෙයක් තත්ත්පරෙන් ඉවරයි. ඒ කිසිම කෙනෙක් එක්ක මරාගත්තත් පහුවදාට අපි ආයේ කලින් වගේම යාළුවෝ වෙන්න කිසි අවුලක් තිබුනේ නෑ.  කොටින්ම මගේ කෙලින් වැඩ ගැන බොහෝ අය හිටියේ විවෘතව. කිව්වා නම් කිව්වා ආවා නම් ආවා ගියා නම් ගියා. කොටින්ම මගේ ප්‍රේම සම්බන්දතා වල පවා ඕක තමයි කතාව. කොටින්ම ඒමියි මායි එක දවසක් කතාවකදි අපි අද වෙන්වෙනවා කියලා ලොකු පොරක් වගේ කීවම එයත් හරි අපි එහෙම කරමු කියලා කිව්වා.

 එදායින් පස්සේ අපි වෙන්වුනා. මේ කියන්නේ ඒ තීරණේ වැරදියි කියලා අපි දෙන්නම නොදැන හිටියේ නෑ. දෙන්නම ලොකුකම පෙන්නගෙන ඒ තීරණේම එල්ලීගෙන හිටියා මිසක් අපි නෙමෙයි ඒක වෙනස් කලේ. මම අවුරුදු ගාණක් ඒ තීරණේ හින්දා විඳෙව්වා. හැබැයි කවදාවත් ඒක මම ඩිරෙක්ට්ලි එයාට කිව්වේ නෑ. අපි එහෙමයි. අහංකාර එකේ උපරිමයෙන්. ඒක තමන්ගෙ කවුද කියන එක තමන්ට ඒ පුද්ගලයා කොයි තරම් අපේ ජීවිතේට වැදගත්ද කියන එක වෙනම කාරණනේ. ;) පොරවල් වුනාම එහෙම ඕවා කරන්න පුළුවන් කාටද නේද?

 ඒත් අන්තිම කාලේ මගේ ඉවසීම මිනිසුන්ගේ දුක ඇසීම, අනවශ්‍ය කුණුගොඩවල් ඔහේ අහගෙන හිටීම වගේ ඒවා වලට මම එක්ස්පර්ට් වුනා. කොටින්ම ලංකාවේ මිනිස්සු එක්ක වැඩ කරනවා නම් ඒවා ඔබ්වියස්. හැබැයි මම හැමවෙලේම ඕනේ එකෙක් ඉස්සරහ තදට කෙලින් බලලා දෙකක් කියන්න ඕනේ වෙලාවට නොකියා හිටියෙත් නෑ. නැත්නම් එන්නේ මැර තර්ජන ලොකුකම් හා එකීනොකී ඒවා කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ.
 මනුස්සකම නම් ඇඳන් ඉන්න එක හරි ගලවලා දෙන්න පුරුද්දක් මට තියෙනවා. මම ඉස්සරහා අඬපු නැති කෙනෙක් නැතිව ඇති මගේ ක්ලයන්ට්ලාගෙන්. සමහර වෙලාවට කෙනෙක්ගේ කඳුළු දකින්න අකමැති මම අනවශ්‍ය කරදරවලටත් පැටලිලා ඉල්ලං කාලත් තියෙනවා ඇති තරම්. කොටින්ම මගේ යාළුවෝ වුනත් එහෙම වෙලා තියෙනවා දුක නිවන්න ගිහින්...

 ඒත් හැමවෙලාවෙම ඉස්සරනම් අවුල් වුනාම අපේ මල්ලිට කතා කරලා බලනවකෝ ඕයි මට වෙන දේවල් කියලා උගෙනුත් කණ පැලෙන්න බැනුම් අහගෙන තමුසේ නම් ජීවිතේටවත් හැදෙන්නේ නෑ කියලා අහගෙන හිත හදාගෙන ඒ සිදුවීම අමතක කරලා දාන එකත්, මෑත කාලයේදි නම් කුක්කුබෝලේගේ මූණ දැක්ක ගමන් ඔක්කොම ප්‍රශ්න ඉබේම අමතක වෙන තරම් ස්ට්‍රෙස්ලස් ජීවිතයකුත් මට තියෙනවා. ;)

  අද සිදුවීම මෙහෙමයි. මීට මාස දෙකකට කලින් මගේ ක්ලයන් කෙනෙක්ව වැඩ කරන තැණකදී ඇක්සිඩන්ට් වෙලා අතක් කැඩිලා තිබුනා. ඒ වෙලා තිබුනේ ඒ ළමයා කන්ට්‍රැක් එකක් නැතිව වැඩ කරපු තැනකදි. හොස්පිටල් ගෙනිහින් තිබ්බෙත් ඒ ගෙදර බොස්. ඒ ළමයා ඒ වෙලාවේ හිටපු සිහියේ හැටියට ඇක්සිඩන්ට් එකේ හේතුවවත් මොනවා ඉදිරිපත් කලාද කියලාවත් දන්නේ නෑ. පහුවදා මට කෝල් කලාම ඒ අවශ්ය මෙඩිකල් ලීව් දාන්න බලද්දියි දන්නේ ආන්ජෙලා වැටිලා තියෙන්නෙ සබ්වේ එකේ. ;)

 ඒකත් කමක් නෑ කියමුකෝ ගොනා ඇන්න කෙනාට මොකාද වෙනවා වගේ ආන්ජෙලා  වැඩ කරපු අනිත් ගෙදර මනුස්සයා ආන්ජෙලා රැකියාව හැරගියා කියලා ජොබ් කන්ට්‍රැක් එක කැන්සල් කරලා.  කොටින්ම ආන්ජෙලාට රජයෙන් ගන්න පුළුවන් රක්ශිත දීමනා වලට අයිතියක් නෑ. ( නීතියෙන් එහෙම කරන්න බෑ. මෙඩිකල් රිපෝට් එකක් තියෙද්දි.  ඔන්න මම කතා කලා. ඒ මනුස්සයාට මගේ ජෙනරලිටි කීවම අනේ සමාවෙයන් මම ඒක හිතලා නෙමෙයි කලේ ආන්ජෙලාට ආයේ අපේ ගෙදර වැඩට එන්න පුළුවන් ඕනෙම උදව්වක් කරන්නම් නමුත් මම අන්ජෙලාට මෙඩිකල් ක්ලේම් කරන්න නම් බෑ කියලා කියපි. ඒ කිව්වේ බොහොම හිතවත් ටෝන් එකකින්. ඒ වගේ වුනාම අපිත් ඉතින් ඇහැක් වහනවා. යාලුකමින් හිතවත්කමින් කරගන්න පුළුවන් බොහෝඅ දේවල් වැඩියි නීතියට වඩා කියලා ජීවිතේ අත්දැකීම් මේ වෙද්දි තියෙන නිසා.

  කොහොම හරි මේ මාස දෙකටම ආන්ජෙලාට වැඩට යන්න බෑ. කලින් ඇක්සිඩන්ට් වෙච්ච ගෙදර මනුස්සයා උදව් කරන්නම් කියලා මගෑරියා. අන්තිමට මාසේක වැටපු විතරක් අරන් අපි ආවා. අර මුලින් ආන්ජෙලා එක්ක කියලා තිබුන උඹ කොහෙද ඇක්සිඩන්ට් වුනේ කියලා කියන්න එපා මම ඔක්කොම බලාගන්නම් කියපු එකා හිටියේ නෑ එදා. කොහොම හරි අම්මයි පුතයි දෙන්නම ආන්ජෙලා වැඩ කරපුවට 1000€ක් දීලා මීට වඩා දෙයක් කරන්න බෑ ඕනේ නම් නීතියේ විදියට දේවල් කරපන් කීවා. එවෙලේත් මගේ සීමාව එහා ගිහින් තිබුනේ. ඒත් ආන්ජෙලාට මම කීව දෙන දෙයක් අරන් යමු පස්සේ කේස් එකක් ෆයිල් කරමු කියලා ඒ ඇරොගන්ට් ටෝන් එක දරාගන්න බැරි හින්දා. (එවෙලේ ආන්ජෙලාගේ යාළුව රංගි මිසක් ෆිස්කල් ඇඩ්වයිසර් කෙනෙක් ගිහින් හිටියේ නෑ.)  ඒත් එද්දි මම කියලා ආවා මනුස්සකම් යාළුකම් වලදි මිනිස්සු විදියට වැඩ කරන එකයි නීතියේදි එහෙම දෙන දෙයක් අරන් යන්නේ නෑ කියලා.

 ආන්ජෙලා දවසින් දෙකෙන් මට මැසේජ් කලා.  ඒ ළමයා කෙල්ලෙක් කියලා නැතිව දවසේ පැය හතක් අටක් හෝ (ඊටත් වැඩි ගණනක් ) විතර එක එක තැන්වල වැඩ කරලා ලොකු වැටුපක් හොයපු කෙනෙක්. දැන් පිස්සු වගේ අහන්න දෙයක්යැ බුරු බබාටත් ඕනේ තරම් ඔය වගේ දේවල් නොවෙනවා නෙමෙයිනේ. සල්ලි නැති වුනාම එක එක්කෙනාගෙන් ඉල්ලන්න පුළුවන් තත්ත්වෙක අපි නෑ. කොටින්ම ඒක අපිට ලැජ්ජාවක්. ඒ හැම වෙලාවකම ආන්ජෙලා මට කීවේ ඔයා දෙන්න තියෙන දීමනා හදන්න කියලා. ඒත් අර ඉවසීම කියන එක හින්දා මම ආන්ජෙලාවත් සේෆ් කරන් අපි ඉස්සෙල්ල එයාල හදන ගණන් බලමුකෝ කියලා හිටියා. ඒකෙන් මට පාඩුවක් නොවුනට ආන්ජෙලාට රැකියාව නොලැබෙයි කියන හැඟීමයි මනුස්සකමට පොරොන්දුවක් වුනාම ඒක ඉටු කරයි කියන බලාපොරොත්තුවත් තිබුන හින්දා.

   ඊයේ ආන්ජෙලා කීප පාරක් කතා කලා. රෑ දහයටත් කතා කරලා තිබුනා. දැණ් ඉස්සර වගේ රස්සාවේ ප්‍රශ්න කරේ දාගෙන නැති හින්දා අද උදේ වැඩට යන ගමන් ආන්ජෙලාට මම කෝල් කලා. මගේ ඒ මේල් එක එයාගේ බොස්ට යවන්න ඕනේ එකවුන්ට්ස් එවන්න කියලා කීවම මම ඒකත් යැව්වා.  මම පස්සේ ගෙදර ඇVඉත් කුක්කුබෝලෙ එක්ක ටිකක් රෙස්ට් කරන්න ඇඳට ගියා. ආන්ජෙලාගෙන් මැසේජ් මහ ගොඩාක්. වදයක් වෙන තාමට. මේල් බලද්දි එයාගේ බොස් එකවුන්ට්ස් එවලා තිබ්බා. මම ආන්ජෙලාට ලියලා යැව්වා ඒවා වැරදියි මේ මේ දේවල් වැරදියි කියලා. ඒ මම රෑට කෑම හදන වෙලාව.

 (අපි දැන් හොඳ ගෘහණියෝ නෙව. හය වෙද්දි උයන්න ඕනේ. අටට කලින් කුක්කුබෝලේ කෑම කාලා වැඩටත් යන්න ඕනේ. බොහෝ දවසට අපි දෙන්න එකට කෑම ගන්න එකම වෙලාව ඒක හින්දා මම ඒක කීයටවත් මිස් කරන්නේ නෑ.;) )

 මම දැක්කා මිස් කෝල් එකක් හා ආන්ජෙලාගෙන් ආයෙ මැසෙජ්. එයා එවල තිබ්බා එයාගේ බොස් මට කතා කලා මම උහ්තර දෙන්නේ නෑ කියලාත් එකවුන්ට්ස් හරි එවා හැදුවේ  වර්කින් කන්සල්ටන්ට් කෙනෙක් කියලා.

 මට නේද?
ඉවසීමේ සීමව එතකොටත් හොඳාම ඉවර වෙලා තිබ්බේ. එහෙන් මගේ කෑම හැදීම, එහෙන් කුක්කුබෝලේ ඇහැරවන එක ;) (ඒක මිසන් එකක් පැයක විතර )
 ගත්තා කෝල් එකක් ආන්ජෙලාගේ බොස්ට. මම කීවා මේකයි මේකයි මේ මේ දේවල් වෙනස් වෙන්න ඕනේ කියලා. මොන මට කතා කරන්න දෙන්නේම නෑ. ඔහේ කියවනවා. කොටින්ම ආන්ජෙලාට 1500€ ක් විතර අඩුවෙන් එකවුන්ට්ස් තිබ්බේ.) මෙයිට වෙනස් කීයක්වත් දෙන්නේ නෑ මේක කන්සල්ටන් හැදුවේ අරවා මේවා. ඔන්න මගේ ලිමිට් එක. හරි මාත් කන්සල්ටන් කෙනෙක් මම කියන්නේ මේක මට වෙන වැඩ තියෙනවා මේ කුණුගොඩවල් අස්සේ ඉන්න මට වෙලාව නෑ කිව්වා phone එක තියෙනවා කිව්ව. කට් කලා. ඒ තමයි මගේ උපරිමය.

   ටිකකින් මට whats app ටෙක්ස්ට් එකක් එනවා.

 ෆෝන් එක කට් කරන්නේ කතා කරලා ඉවර වුනාම උඹ භාශව දැනගත්තට  මැනර්ස් දන්නේ නෑ කියලා කතාවක්.


    හරිනේ මම ඒක පිළිගන්න ඕනේ. මම හැසිරුනේ යකෙක් වගේ. මගේ ටෝන් එකේ උපරිමයෙන් හිටියේ කෝල් එක ඉවර වෙනකොට. එහෙම වෙන්න හේතු තිබුනා. ලොකු කම නම් මාත් එහෙමයි. නීතිය නම් මාත් එහෙමයි.  අහිංසකයින්ට කීයක් හරි ලැබෙන්න තියෙන දෙයක් අරන් දෙන එක මගේ යුතුකමක් වගකීමක් කියලා මම හිතන හා අදහන කෙනෙක්.

  මම රිප්ලයි කලා.  හරියටම. මම ආයේ උඹ කියන දේ කරන්නම්කෝ. නෝන්ඩි හිනාවකුත් එක්කම.  යටින් වැදගත් මිනිස්සු අනවශ්‍ය කතාවල් පවත්වාගෙන යන්නේ නෑ ඇවොයිඩ් කරනවා. තේරුමක් නැතිව කත කරන්න මට උවමනාවක් නෑ...  ඒ එක්කම වැඩි දුරටත්  සමාවෙයන් මගේ ටෝන් එකට. සාමන්යෙන් මම එහෙම නෑ. ඒත් මෙතන නම් මට එහෙම වෙන්න ඕනෙවටත් වඩා හේතු තිබුනා  කියලා ටෙක්ස් එක ඉවරයි.. ආයෙ උත්තර ආවේ නෑ. ලැජ්ජාවක් තියේනම් ඉතින් ආයේ ලියයියැ....

  මට හොඳටම හිනා. පස්සේ මම කුක්කුබෝලේටත් සොරි කියලා මගේ හිත හදාගත්තා. මම ඒ විදියට හයියෙන්, තරහා ගිහින් ඉන්න්වා එයා දැකලාම නැතිව ඇති. ඒත් මේ ලියන මොහොතේත් මට හිනහයි....

 ඉවසීමේ උපරිමේට ආවම එහෙම තමයි... ඒත් ඒක ගැන නොහිතා ආයේ තත්ත්පරෙන් නෝමල් වෙන්න පුළුවන් එකම මදිවැයැ...  ඉස්සර නම් දවසක් දෙකක් මූඩ් අවුට් නෙව... ;)

1 comment:

  1. /ගොනා ඇන්න කෙනාට මොකාද වෙනවා වගේ/

    "ගොනා ඇන්න මිනිහගෙන් ගොනා අයිතිකාරය ගොනාගෙ අං වලට ඩැමේජ් උනාය කියල වන්දි ඉල්ලුව වගෙ" අන්න එහෙමයි ඒ උපහැරණෙ තෙරුනෙයි ඔය ළමයට?

    ReplyDelete