අපි මාර ජාතියක් නේද?



අපි මාර ජාතියක් නේද?



එෆ් බී එකට ආවහම එහෙම හිතෙනවා.  ඇයි ලෝකේ හැම එකාටම වැඩියෙන් ජාතියක් විදියට අපි මාරයි නියමයි ඉහලයි කියලා එහෙම කියනවා පෙනෙද්දි.

 පසුගිය දවසක අපිට හදිස්සියෙන් රෙෆ්‍රිගේටර් රෙපයාර් එකකට කාව හරි ඕනේ වුනා. ඒක හදිස්සියක්. අපේ ක්ලයන්ට් සර්විස් එහෙක. මම හිතන්නේ මාත් මගේ බිස්නස් පාට්නර්ත් නොහොයපු කෙනෙක් නෑ. මම හිතන්නේ ඒ යොදවපු කාලයට අපිට තෑගි දෙන්න ඕනේ.

 ඉතාලි එවුන් ගැන කියලා වැඩක් නෑ. ඒවගේ රස්සා කරන බහුතරයක් බලාගෙන ඉන්නේ 8.5 ඩියුටි. ඉන් එහාට උන්ගෙන් වැඳලාවත් වැඩක් ගන්න බෑ. ඒත් හැමදාම සල්ලි නම් නෑ. ඒ සර්විස් සපයන කම්පැනි වලින් සේවා ඉල්ලලා ඉන්න තරම් වෙලාවකුත් නෙමෙයි. කොහොම හරි අපි දෙන්නා විස්සකට තිහකට වඩා කතා කලා. සමහර එවුන්ගේ මිළ ගණන් ඇහුවම අපිට දවස දහයක් වැඩ කරලාවත් ඒ වගේ මුදලක් හොයාගන්න බෑ. ( වගකීමෙන් කියන්නේ.) ඒ වුනාට ඉතින්...

 අපේ ක්ලයන්ට් වර්ල්ඩ් මාකට් එකේ මස් කඩයක්. ඔරිජින් බන්ග්ලාදේශ්. එයාලගේ බොන්ඩ් එකේ හැටියට අර මගේ පාට්නර් හරහාම සේවා ලබාගන්න ඕනේ. එහෙම තමයි. අපි හිතන හිතන ඒවා ලෝකේ කොහෙත් කරන්න බෑ තමන්ගේ කාර් තම්න්ගේ පෙට්‍රල් කියලා. කොටින්ම මස් කඩේ සීල් රූම් එක වැඩ නොකරනවා කියන්නේ ලොකු ගාණක පාඩුවක්. ඒ මස් ආයේ විකුණන්න බෑ. එයිට අමතරව මේ මස් කඩේ ඩේලි  7-15, 7.17 එකක්. ඒ වෙලාවේ රෙපයාරින් යන්නත් අමාරුයි.

 එදා තමයි මම විමුක්තිය දැක්කේ!

 ඒ මස් කඩේ වැඩ කරන  කිහිප දෙනෙක් එක්ක (ඔක්කොම පිරිමී කතා කරන්න ලැබුනා. සමහර දවස් වලට රෑ දෙකට තුනට වැඩට එන්නේ. ඩේලි සර්විස් වලට මස් ලෑස්ති කරන්න. සමහර දවස් වලට ඊටත් කලින්. කොහොමත් මේ මිනිස්සු පාන්දර නැගිටලා බස් එකේ වැඩට එන්නේ. උදේ පහට වත් අනිවා එන්න ඕනේ අනිත් දවසටත්. කොහොමත් මාකට් එක අර උඩ කියපු වෙලාවට වැහුවට අඩුම තරමේ ඒ මිනිස්සු වැඩ ඉවර කරලා ක්ලීන් කරලා ගෙදර යනකොට රෑ හත වත් වෙනවා ඇති. මම මාසේ වැටුප ගැන ඇහුවම කීවේ 1100€ වගේ කියලා.


  එදා  මේ අයට ගෙදර යන්න බෑ. මොකද අර රෙපායාරින් එක ඉවර වෙනකම් ඉන්න ඕනේ.  ඒ වෙනකොට හවස පහ විතර මටත් දවල්ට කන්නවත් වෙලාවක් තිබුනේ නෑ.  මොකද මේ රෙපයාරින් එකට අවශ්‍ය බඩු ගන්න අපි එහෙමෙහේ යන්න උන නිසා. ඒවා ඉන්ඩස්ට්‍රියල් සප්ලයිස් හින්දා අල්ලපු කඩ වලින් ගන්න ඒවා නෙමෙයි. මම චොර චොර ගගා ඉද්දි මගෙ යාළුවා මට හිනා වෙලා කීවෙ උඹ මොනාද බං ජීවිතේ ගැන දන්නේ කියලා. ඒකයි ඔය උඩ කතාව මම අහන්නේ අර මිනිසුන්ගෙන්. ඇත්ත මට උවමනාවක් තිබ්බා නම් තනියම බාර් එකකට ගිහින් කන්න තිබුනා. ඒත් වැඩ අස්සේ හා මගේ යාළුවා බිසි අස්සේ එහෙම කන්න හිතුනෙත් නෑ. මොකද ඌත් කාලා හිටියෙත් නෑ. ඉතින් මම චොර වෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද?


 අන්තිමට අපි වැඩේ කරගන්න හොයාගත්තේ කවුද දන්නවද ? චයිනීස් මනුස්සෙක්. වචන දහයක් ඉටලියන් කතා කරන්න බෑ. කොයිතරම්ද කියනවා නම් එයාව ගෙදරට ඩ්‍රොප් කරන්න ඉන්න පාර ඇහුවම මේන් රෝඩ් එකක නමක් කියනවා. නම්බර් එකක් මොකුත් දන්නෑ.  මගේ යාළුවා මේ වගේ දේවල් වලට එක්ස්පර්ට්. ඌ කෙලින්ම ඕෆ් ට්‍රැෆික්වේ  දාගත්තා.  ඒ තමයි මේ වගේ දේවල් ඔහුට පුරුදු හින්දා. චයිනීස් මෑන්ට කිව්වා පාර දකිද්දි කියන්න කියලා. මම දැන් නිකම් ඩිම් වෙලා. ඇයි මගේ මොලේට මේ වගේ දේවල් තේරෙන්නේ නෑ.

  ටිකක් දුර ගිහින් ආ මෙන්න මෙතනින් ඇතුලට තියෙන පාරේ කියන කම් චීනා පාර කිව්වේ නෑ. දැනන් හිටියේ නෑ.  ( මේක ලියන්නේ හිනාවෙන්න නෙමෙයි ඇත්ත කියන්න )



 මොන කතාද එතකොටම රෑ හත විතර. ඌ කිසිම කරදරයක් නැතිව වැඩ කලා. ෆෝල්ට් එක ටිකක් ලොකු හින්දාත් එවෙලේ මටයි මගේ යළුවටයි තව වැඩක් තිබ්බ හින්දා රෑ නමේ වෙනකොට අපි කිව්වා අපිට යන්න ඕනේ කියලා. පහුවදාට ඇවිත් සල්ලි ගන්න පුළුවන් කියලා.  අපි නිකමට ඇහුවා උඹේ ගාණ කීයද කියලා. 100€ ඇති කීවා. ( පාට්ස් ඔක්කොම අපි සප්ලයි කරපු හින්දා ඒ ගාණ ඉහලින්ම වාසියි.


 අර මුලින් කතා කරපු උන් පටන් ගත්තෙම පන්සීයෙන් එහා. අපිට පාට්ස් වලට ගියේ 400€ කට අඩු ගාණක්. ඒ මොනවා වුනත් එවෙලේ එන්න කවුරුත් හිටියෙත් නෑ.
 අන්තිමට කතාවේ කියන්න ඕනේ වුනේ

  හැමෝම ජොබ් අහනවා. ජොබ් නෑ කියලා කියනවා. ඉතින් අපි ඇහුවම මොනාද කරන්න දන්නේ, කීයක් වැටුපක් ඕනේද කියලා  අපි ඕනේ දෙයක් කරන්නම් වැටුප ප්‍රශ්නයක් නෑ වෙලාව ප්‍රශ්නයක් නෑ කියලා. වැඩට ගත්තමනේ තේරෙන්නේ උන්ගේ රික්වෙස්ට් කරන්න අපිට වෙනම අපේ දවස් පිටින් වැය කරන්න ඕනේ.

 අනික රස්සාවක් කියන්නේ ටේබල් එකක ඉඳගෙන ඉඳීම කියලා තවම බහුතරයක් හිතන්නේ. මට තේරෙන්නේ නෑ මුන් කොහෙන් මෙහෙම මොට්ට වුනාද කියලා.
 අපි මොන මඟුලක් හරි දෙයක් කරන්න දන්නවා නම් ඕනේ තරම් රස්සා තියෙනවා කියලා මුන්ට තේරෙන්න තව කොච්චරකල් යයිද?

මට මම ගැණ තියෙන විස්වාශය මැරෙන මොහොතෙ වුනත් මම යහතින් හිටියොත් මට බඩගින්නේ මැරෙන්න වෙන්නේ නෑ කියලා මට සුවර් අන්න ඒක හින්දා. මම ඕනේ දෙයක් කරන්න ලෑස්තියි.  සාධරණව ඕනේ දෙයක් කරලා මම දවසේ පාන් හොයාගන්න ලෑස්ති කෙනෙක් වුනේ මීට බොහෝ කාලෙකට කලින්. අද වෙනකම්වත් මම ඕයි මට කන්න සල්ලි නෑ කියලා කාටවත් කියලා නෑ. කියන එකකුත් නෑ යහතින් හිටියොත්. කාගෙන්වත්  ශතයක්වත් ඉල්ලන්නෙත් නෑ. ඒ ලොකුකම නෙමෙයි. මට මාව විස්වාස නිසා. සල්ලි නැථ්නම් මගේ පොශ් වැඩ මොකුත් නෑ. තියෙන විදියට ජීවත් වුනා. (ඒත් ඉතින් මගේ යාළුවෝ නම් එහෙම කියන්නේ නෑ උන් හිතන්නේ මම අසූ හාරදාහට සල්ලි නාස්ති කරනවා කියලා. )

 ඉතින් අර චීනාව අර බන්ග්ලිදෙශ් මිනිස්සු මට වටිනවා. මොකද උන් කාගෙන්වත් ඉල්ලන්නේ නැථිව ඒ අයගේ හැටියට හොර මැරකම්  නොකර සල්ලි හොයනවා.  ජීවත් වෙනවා. අර ලංකාවේ අයියලා වගේ පොශ් ටෝක් මොකුත් නෑ.
 
  එක වෙලාවකට අපි තවම එක්ස්පීරියන්ස් අතින් කොයිතරම් පොඩිද කියලා මේ වගේ දේවල්ම වෙන්න ඕනේ තේරුම් ගන්න. මගේ යාළුවා මට හිනා වෙන්නේ උඹ මොනාද බං ජීවිතේ ගැන දන්නේ කියලා එහෙම කියලා. මේ මගේ යාළුවා අර මාකට් එකේ ලොක්කා. ඒත් ඌ තාම පොලවේ බැහැල ඉන්න සැබෑ මනුස්සෙක්. වාහන විස්සක් තිහක් තිබ්බට ලොකු විලා එකක් තිබ්බට ඌ හැMඅ වෙලේම ඉන්නේ වැඩ කරන ඇඳුමකින්. කොටින්ම ඌ ගාව වැඩ කරන එවුනුත් ඌට වඩා ලස්සනට ඉන්නවා කියලා මම හිනා වෙනවා ඌට.






 කොයි තරම් දේවල් තියේද කියන්න නම් නේ?



2 comments:

පොත් අස්සෙන් ආදරේ....!





    මේ කතාව ටිකක් වෙනස්  කතාවක්.

     මේ පොත් මාසෙනෙ.



    එහෙන් මෙහෙන් මගේ ෆ්‍රෙන්ඩ් ලිස්ට් එකේ ඉන්න බහුතරයක් ලියන්නෝ පොත් එලියට දානවා දැක්කම ඉරිසියාවක් වගෙ මොකක්දෝ එකක් එලියට එනවා. ඒක එහෙමම නෙමෙයි. උන් ලියපු එක ගැන සතුට එක්ක ඒ මොහොත බෙදා ගැනීමට ආදරය බෙදාගැනීමට මට නොලැබෙන හින්දා.


       අද වෙනකොට මට කියවන්නම වෙලාවක් නැති තරම්. අන්තිම කාලේ පෙරේතකමට ගත්ත බහුතරයක් මගේ ප්‍රියතම ලතින් ඇමෙරිකන් පොත් වලට හා මගේ සැබෑ කල් ප්‍රේමවන්ත ලියන්නෝන්ගේ පොත් වුනත් පොත අවුට් වෙනකොටම ගත්තට කියවන්න වුනේ නෑ. කියවීම අපෙන් ගිලිහිලා. මේ කියන්නේ hard copy ගැන. අර ඉස්සර කාලේ වගේ පොතෙ සුවඳ දැනී දැනී තේ කෝප්පයක් බිබී අලස සුවෙන් ඇඳේ පෙරලි පෙරලී පොත් කියවීමක් දැන් වෙන්නෙම නැති තරම්. අර එක එක ගැජමැටික් එන්න කලින් අපි හිටපු පරම්පරාවේ අය පොත් කියෙව්ව ක්‍රමය මට දැන් ඇත්තටම අහිමියි. ඒත් ඒ නොස්ටැල්ජියාවට මම කොයිතරම් ද කියනවා,  අන්තිම මාස දෙකෙත් ඉසබෙල් අලෙන්දෙගේ පොතක් මාත් එක්ක සර්දීනියා අයිලන්ඩ්ස් වල, ටස්කනි වල කම්බෝදියාවේ රවුම් ගැහුවා වුනාට පිටු පහලොවක් විස්සක්වත් කියවන්න වුනේ නෑ.

   
     ඒ මොකුත් හින්දා නෙමෙයි දැන් අපි කියවන්න හුරු වෙලා තියෙන ක්‍රමය වෙනස් නිසා. දැන් ඉතින් අවුරුදු දහයක් විතර ඉඳන් ටොයිලට් එකට ගියත් අර ටෝයියෙක් අරන් යන හින්දා ඒකෙන් මිසක් වෙන ක්‍රමයකට කියවන්න පුරුද්දක්ම නෑ. අනික ඒක වෙන්නේ මම හිතන්නේ මම දුවන රන් එකේදි මට පොතක් පෙරලන් කියවන්නත් වෙලාවක් නෑ. ඇස් නොපෙනෙන හින්දාම මම ඇහරගෙන ඉන්න හැම වෙලාවටම ස්පෙක්ස් යූස් කරන හින්දාත් ගෙඩ්දර ආව ගමන් ඇඳට එන්නේම කළුවරේ ඉන්නම බලාගෙන. ඒක හොඳ පුරුද්දක් නෙමෙයි. මගේ ඇස් තවත් වීක් වෙනවා කියලා මම දන්නවා. ඒත් මට ඇස් වලට පුදුම මහන්සියි. ඔන්න ටෝයියොන්ගේ ඇබ්බැහිවීම පටන් ගන්න තැන. කළුවරේම කියවන්න පුළුවන්. මොන නිදිමතේ හිටියත් ටික් ගාන සද්දෙටත් ඇහැරෙන මට ටෝයියෙක් ළඟ නැත්නම් නිකම් වතුර නෑ වගේ. ටෝයියෝත් වැඩිපුර ස්මාට් වෙන තරමට ඇබ්බැහිවීමත් වැඩිනේ. (මම එන එන ටෝයියෝ ගන්නේ අන්න ඒ වගේ එක්සියුසස් මටම කියාගෙන )



    නැතිව අර අපේ මල්ලි කියනවා වගේ මම සල්ලි නාස්ති කරනවා හෙම නෙමෙයි. ;)





     
  ගිය සතියෙද කොහෙද තරු ඉන්බොක්ස් එකට එබිලා රංගි ඇඩ්‍රස් එක එවන්න පොතක් එවන්න කියලා කීවම තරූගේ පොතක් කියවන්න එයා තරම්ම, මනුස්සකම ආදරය බෙදන පොතක් වෙන්නත් ඇතිනේ කියලා හිතල අනේ කොයිතරම් නම් ලෝභකමක් දැනුනත් අර මගේ අස්සෙ ඉන්න පෙරේත බබා හැංගිලා එක පාරට මැචුවර්ඩ් බුරුබබා එලියට පැන්නා. මම හිතන්නේ මේක මාව දන්නෝ ලියන්නෝ වෙන බහුතරයකට අමුතු කතාවකුත් නෙමෙයි. අර අපේ  රසී නම් කියන්නේ ඒක නිකම් අපේ අස්සේ ඉන්න ආඩම්බරකාර මොකක්ද මන්ද එකක් කියලා. එහෙමත් වෙන්න ඇති.


  අපි දන්නවා අපි කරන වැඩ වල මහන්සියේ වටිනාකම. අපි මහන්සිවෙන තරමට ගැලපෙන වටිනාකමක් අපිට නොලැබෙනකොට දැනෙන දුක ගැන තමන්ට වඩා වෙන දන්නේ කවුද? මේ පොත් ලියන්නොත් එහෙම අය

 සමහරවිට අපි ආසාවෙන් කරන දේවල් වෙන්න පුළුවන් කොටින්ම කාන්ච් එක්ක මේ ගැන කතා කලාම එයා දවසක් මට කිව්වේ රංහි මම ලියන්නේ සල්ලි වටිනාකම ගැන හිතලාම නෙමෙයි හිතේ සතුටට කියලා. ඒත් අපිත් දැනගන්න කෙනෙකුට යමකට හරි වටිනාකමක් දෙන්න. යාළුකම් හින්දම අනෙකගේ හිතවත්කම හින්දම එයාලව මිස්යූස් නොකර ඉන්න. ඒක මට වඩා කියන්න පුළුවන් වෙන කෙනෙක් නෑ. අමුතු කතා මොකටද ඉතිනෙ නේ?
 
      ඇත්තටම යමක් කෙනෙක්ගෙන් නිකම්ම ගන්න, ඉල්ලන්න, අනෙකුට කරදරයක් වෙයි කියලා හිතෙන දෙයක් කරන්න මම කැමතිම නෑ. එහෙම කියන්නේ මට අනිත් අයගෙන් උදව් ඔනේ නෑ කියන එකවත් මම අනිත් අයගෙන් උදව් ගන්නෙ නෑ කියන එකවත් නෙමෙයි. අනෙකාගේ හොඳකම නිසාම මිස්යූස් වෙන එක ගැන. අපි කරන කියන දේවල් ගැන වගකීම ගැනීමක් වගේ දෙයක්. එහෙම වුනාම අන්තිමට හොඳ මනුස්සෙක්ටවත් උදව්වක් ගන්න බෑ. මේක සල්ලිද වෙන දෙයක්ද සමහර විට ශත පනහක වටිනාකමක් නැති දෙයක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් ඒ හැම වෙලේම අපි අනෙකාව වගකීමෙන් ඇසුරු කරන්න ඕනේ කියලා.

       කොටින්ම මේක ලංකාවේ මිනිසුන්ට නැතිම දෙයක්. කොච්චර උගත් උනත්, පොශ් වුනත්, අනිකාගේ අයිතිවාසිකම් ගැන සමාජ ජාල වල ලොකුවට කියවන අයගේ වුනත් බහුතරයක් මම දකින දෙයක්.  හැම වෙලේම තමන් ගැන විතරක් හිතන තරම මේ අපි හැමෝම සෙල්ෆිශ් වෙලා. ඒක නිකම්ම එහෙම වෙලා. තව කෙනෙක් ගැන හිතන්න අපි පුරුදු වෙලා නෑ.  එහෙම අනෙකා ගැන හිතන එකා හැමදාම කුණු කන්දක් ඔළුවේ දාගෙන ඉන්නවා. ඇයි හැම එකාගෙම දුකටයි සැපටයි අරකටයි මේකටයි ඉන්නවා.
 මේ කියන්නේ මම දකින මනුස්සයෙක් වෙනන් ගිහින් මට වෙන අවුල් ගැන මගේ දුක කළකිරීම ගැන මට දැණෙන  ආත්මාණුකම්පාව වගේ එකක්.  බහුතරයක් වගේ අපි කොල්ලයි බල්ලයි හැමෝම එක්ක අපේ සම්බන්දතා කියවන්නේ නෑ. ෆේස්බුක් වෝල් වල ලෝකේ හදන්න යන්නෙත් නෑ. කොටින්ම කරන කියන හැම මඟුලම ලෝකෙට පෙන්වන්නෙත් නෑ. එහෙම ලොකු ඉමේජ් එකක් හදාගන්න ඕනේ වගෙ කියලා ක්‍රයිසීස් එකකුත් අපිට නෑ. අපි ඒන්ජල්ස්ලා නෙමෙයි. මම තරම් පිස්සෙක් තවත් නෑ කියලා මම මම ගැනම නිතර හිතන කෙනෙක්. හිටිගමන් දෙකේ පන්තියේ වැඩ කරලා හැමෝගෙන්ම බැනුම් අහගන්න එකත් මගේ පුරුද්දක්. ඒ හැමදේම කරන්නේ මම දුක් මහන්සිවෙලා හොයන මගේම සල්ලි වලින් කියලා අනෙත් පැත්තට මම මගේ හිතම හදාගන්නවා. මොකද අනෙකා අපව සතුටු කරයි කියලා බලාගෙන හිටපු කාලේ දැන් ගිහින් ඉවරයි. (මම ඉතින් හරි හොඳ අහිංකයානේ. අපේ මල්ලි, මගෙ යාළුවෝ   හෙම මගෙ  කණ පලනකල් මම ඔහේ බලාගෙන ඉන්නවා. )


 හැබැයි මම මටම පොරොන්දුවක් වෙලා තියෙනවා. කිසිම අවස්තාවක කිසිම කෙනෙක්ව මිස්යූස් කරන්නේ නෑ ඒ අයගේ හොඳකම මනුස්සකම නිසාම කියලා. මේ පොත් ගැන කතාවත් එහෙමයි. තමන්ගේ යාළුවෝ පොත් ලියුවට, විකුණුවට පොතක් වුනත් නිකම් ගන්න එපා. එකට සැබෑ වටිනාකම දීලා ගන්න.  පොත් කියවන්න පොත් වලට විතරක් සීම වෙලා තියෙන ආදරය මනුස්සකම ඔයාලගේ ඇත්ත ජීවිත වලට ගේන්න. නැතිව ඔය ෆේස්බුක් වෝල් වලයි අරහෙයි මෙහෙයි දාන තරමට පොත් කියවන තරමට මිනිස්සු ඉන්නවා නම් සමාජය මෙයිට වඩා අද අපේ රට කොච්චර  ඉස්සරහට ගිහින් තියෙයිද? මනුස්සකම ආදරය පිරුන සමාජයක් වෙලා තියෙයිද? ප්‍රදර්ශනකාමිත්වයෙන් එහාට ගිහින් ආයේ අපි බින්දුවෙන් පටන් අරන් ඇත්ත වැලියුස් වලට යමු. ඉස්සෙල්ලම අපි මිනිස්සු වෙමු. ආදරය කරමු...ඒ ආදරේ තමන්ට තමන්ගේ කෙනෙක්ට විතරක් නොවී හැMඕටම වෙන ආදරයක් කරගමු...




    (මේක කලින් ලියන්න ඕනේ කියලා හිටපු එකක්. ඒත් අවිවේකි කම හින්දයි සිංහලෙන් ලියන්න ගියාම තියෙන අමාරුකමයි හින්දම දවසින් දවසට කල් ගියා. පසුගිය දවසක තරු හා තව කිහිප දෙනෙක් පොත් එවන්න ඇඩ්‍රස් ඉල්ලුවම මට ඕනේ පොත් මොනවද අරන් එවන්නම් කියලා කියපුවාම ආදරේ කියන දේ තාමත් එකෙක් දෙන්නෙක් අස්සේ හරි තියෙනවා කියලා දෙනුනම ලියන්න ඕනෙම කියලා මතක් වුනා. )

1 comments:

පානුයි පාර්මයි කාචොයි දවසක බුදු වේවා........!!!!


(අද අහම්බෙන් ෆේස්බුක් නොටිෆිකේසන් වල මේක තිබිලා හම්බ වුනා. කාලෙකට කලින් ලියපු එකක් (2014). එදා විදියටම නොවුනත් තවමත් මේක මට වලංගුයි. )




      සින්ගල්ස්ලාගේ කෑම ගැන කියද්දි පාර්මා හැම්, හා චීස් කියන්නේ ඉතින් අර මොකක්ද නොගැලවෙන බන්දනයක් තියෙන එකක්. 


            
කම්මැලි කම ට කියාපු බෙහෙතත් පාර්මයි චීසුයි තමයි. ඒ විතරක් නෙමෙයි අපි වගේ එවුන්ගේ හමටම බද්ද වෙලා තියෙන හින්දා දවසකට සැරයක්වත් පාන් කෑල්ලක් එක්ක පාර්මායි චීසුයි කෑවේ නැත්නම් නිකම් කහනවා වගේ. කෙලින් හිටගෙන ඉන්න බැරි වුනත් සුපර් මාකට් එකට දුවල ගිහින් පාර්මා ගේන්නේ ඒකමයි. මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක උණ 39.05 C* තියාගෙන එලියට ගිහින් අරගෙන  ඇවිත් කෑවම මට දැනුනේ උණ සනීපා වුනා වගේ තෘප්තිමත් හැඟීමක්.



           ඒ විතරක් නෙමෙයි ඕන සීතල කාලෙක ඕන රශ්ණේ කාලෙක කන්න පුළුවන් කෑමක්. තත්පර දහයකින් හදාගන්නත් පුළුවන්. සුපර්මාකට් එකේ කොළුවා ගාණට හීනියට කපලා දෙන පෙති තත්ත්පරෙන් කට ඇතුලේ ලුණු රහට දැනෙනකොට දැනෙන්නේ එසේ මෙසේ හැඟීමක් නෙමෙයි. ඒ විතරක්යැ ඕනේ බීමකට ගැලපෙන කෑමක්. ඇල්වතුර එකක් වගේම වයින් වීදුරුවකට හෝ එයිට එහා ගියා සැර ජාතියේ බීමකට උනත් මට ඔය පාර්මා හැම් කෑල්ලක් නැත්නම් නිකම් හිස් වගේ.

මේ වෙද්දි මගෙ දොස්තරලා මට කියනම දෙයක් තමයි ලුණු කන්න එපා කියන එක. මම කොටින්ම උයන්නේ ලුණු නොදා. ඒ වුනාට ඕනේ දෙයක් අයින් කලත් පාර්මා හැම් නම් අයින් කරන්න බෑ.
ඔව් ඕනේ එකක් ඒත් පානුයි පාර්මයි කාචොයි බෑ.... 

දවසක වෙන කොහෙහරි ඕවා නැති තැණකට යන්න වුනොත් ජීවත් වෙන්න?

පිස්සුද මම එහෙම එකක් ගැන හීනෙන්වත් හිතන්නේ නෑ....
ඒ තරමට රෑටයි දවල්ටයි පාර්මයි, කාචොයි, පානුයි එක්ක තියෙන බැඳීම ලොකුයි මට. කොටින්ම සින්ගල් මගේ සදාකාලික සතුටවල් වලින් එකක් ඔය....

0 comments:

එහෙන් මෙහෙන් කතා... අම්මා කෙනෙක්


මේ සිදුවීම උනේ අද උදේ 8.30 ට විතර. ඒත් තාමත් මට හරිම අවුල්.


        උදේ මගේ ගෙස්ට්ලා වගයක් ගන්න එයාෆෝට් එකේ ඉන්නකොට තමයි මේ සිදුවීම වුනේ.

       මම මුලින්ම ඇයව දැක්කේ මගේ ගෙස්ට්ලා එලියට එනකම් බලන් ඉන්නකොට. සාරියක් ඇඳපු රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් දාපු ඇය මට එක පාරට මතකෙට ආවේ අපේ පැතිවල වතුවල වැඩ කල ටැමිල් කාන්තාවකගේ පාටක්. ඇය එහේ මෙහේ හොයනවත් මම බලාගෙන හිටියා. ඒත් ඒක මගේ බිස්නස් එකක් නොවුන හින්දා මම කතා කලේ නෑ විතරක් නෙමෙයි මගේ ගෙස්ට්ලා ආව ගමන් මම එයාලත් එක්කම වාහනේට ආවා. (මගේ ගෙස්ට්ලා 80+ හින්දා එයාලාව ඇසිස්ට් කරන එකයි මගේ මූලික වගකීම වුනේ.)
  මම බැගේජස් දාගෙන වාහනේට නගින්න බලනකොට  ඒ ලේඩි ඇවිත් මගේ ගෙස්ට්ගෙන් මොනා හරි ඇහුවා. එයාටත් තේරුනේ නෑ. ඉතින් මම ආපහු ගියාම ඇයට ඕනේ වුනේ මගේ ෆෝන් එකෙන් කෝල් එකක් ගන්න. ලියාගෙන තිබුන කොලයක් පෙන්නුවම මම ඩයල් කරලා දුන්නා. මම කොහෙටද යන්න ඕනේ කියලා අහද්දි Batticloa කීවා. නමුත් අර පේපර් එකේ තුනේ Lecce එඩ්‍රස් එකක්.  කොහොමත් ඇය ඉන්ග්ලිශ්වත් සිංහලවත් දන්නේ නෑ. මටත් හෙනම අෆ්සට් වුනත් සල්ලි කීයක් හරි ඕනේද, කොහේට හරි යන්න ඕනේද කියලා ඇහුවත් ඇයට තේරුනේ නෑ. ඩ්‍රොප් කරන්නත් කොහේ කියලා ඩ්‍රොප් කරන්නද? මමත් හිටියේ බොහොම හදිස්සියෙන් හා මගේ මාසයක් යනකම්ම වගකීම් වලින් ඔළුව පිරිලා.

 දැන් ගෙදර ඇවිල්ලා මට ආපහු ඇයව ඔළුවට ආවා. මම දන්නේ නෑ ඇය කොහොම අපි පස්සෙන් ආවද කියලා. අපි සිංහලෙන් කතා කලෙත් නෑ. ඇය කොහොම අපි ලංකාවෙන් කියලා දැනගත්තද දන්නෙත් නෑ. මගේ අතින් ලොකු දෙයක් මිස් වුනා වගේ මහා හිස් හැඟීමක් තියෙනවා. ඒ අම්මා එයාගේ ගමනාන්තයට ගියාද දන්නෙත් නෑ.   ඒත් ඉතින් එවෙලේ මට මහ ලොකු දෙයක් කරන්නත් පුළුවන් ඉඩක්  තිබුනෙත් නෑ.

   මේ ඔයාලා අපි වගේ කෙනෙකුගේ අම්මා කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. අතේ අඩු ගානේ ෆෝන් එකක්වත් නැතිව එහෙම දුර ගමනක් තනියම යවන එක කොයිතරම් බයානකයිද කියන එක මට හිතාගන්නවත් බෑ. ඊටත් වඩා හොඳටම වයසක කෙනෙක්. ආයෙත් බහුතරයක් කතා කරන භාශාවන් නොදන්න එහෙම කෙනෙක්. බැටික්ලෝ කියන්නේ කොළඹ ඉඳනුත් කොයිතරම් දුරකින්ද?

  මම ලෝකේ පුරා ඕනේ තරම් තනියම රවුම් ගහලා ඇති. ඒත් අද තව වෙනකම්වත් කොළඹ එයාපෝට් එකෙන් බහිද්දි මල්ලි හරි කවුරු හරි දකිනකම් මම ඉන්න ස්ට්‍රෙස් එක මතක් වෙද්දි මට ඒ අම්මා ගැන දැනෙන හැඟීම ලේසියෙන් මිමි කරන්න බෑ.

  ඔයා සතුටින් ඔයාගේ ගමන ගියා කියලා මම මුළු  හදවතින්ම හිතනවා විතරයි අම්මේ.

( ඒත් ඒ මම දන්න කියන වැඩිහිටියෙක්, අම්මා කෙනෙක් වුනා නම් එයා කීයටවත් ඒ තත්වෙට මුහුන දෙන්නේ නෑ කියන එක නම් විස්වාසයි.)

2 comments:

එහෙන් මෙහෙන් කතා... ඇඹුල් දොඩම්....












  මේ ඇඹුල් දොඩං හදලා බොන ගමන්.


       අපේ මස්සිනා හැමදාම වගේ මම ගෙදර ආවම නැට්ටට පෙට්‍රල් ගහපු බල්ලෙක් වගේ එහේ මෙහේ දුවනවා. මොනවටවත් නෙමෙයි මම ආස කෑම ජාති හොයන්න. පොඩි අක්කාටත් නංගි අරක ආසයිනේ ඒවා ලෑස්ති කරලා තියෙන්න ආවම හදලා දෙන්න වගේ කියමින් මගේ සියළු කෑම ආසාවන් සංසිඳවන්න කැප වෙච්ච  මනුස්සයා.

         මෙදා පාර ගෙදර ගියේ කිසිම දැනුම් දීමකින් නෙමෙයි. කුමාරි මම මේ ලංකාවට එන ගමන් කියලා එයාපෝට් එකේ ඉඳන් කෝල් එකක් දුන්නට ගෙදර එන බවක් කීවේ නෑ. අනික දවස් තුනකට ලංකාවට ගිහින් මට කොහෙද ගෙදර යන්න වෙලාවක්. අපේ ගමත් ඩොටේ සීමාවෙනුත් එහා.

       කොහොම හරි පහුවදා රෑ යසී බෝයි මායි ගෙදර යන්න පිටත් වුනා. කොහොමත් දැන් පුංචිගේ අවශ්‍යතාවයන් කියන පමාවට ඉටු කරන්න ලොකු පුතෙක් ඉන්න එක ගැනත් තියෙන්නේ අප්‍රමාන සතුටක්.  යසී කියන්නේ මගේ nephew විතරක්ම නෙමෙයි. යාළුවෙක්. ඕනෙම දෙයක් කතා කරන්න පුළුවන් වැඩිහිටියෙක්. එයා වැරදියට දේවල් වටහගනියි කියලා බයවෙන්න ඕනෙත් නෑ. කොටින්ම අපේ මල්ලිගේ කපාපු පළුව තමයි යසී බෝයි. වගකීමක් දෙන්න පුළුවන් ඕනේ දෙයක් තත්ත්පරෙන් අල්ලගන්න කොල්ලෙක්ගේ පුංචි වෙන එකම මගේ ලොකු වාසනාවක්.

 (කොහොමට හිටිය මගේ යසී බෝයිද කියලා දැක්කම පුදුම නොහිතෙනවා නම් ඒකත් පුදුමයක් තමයි. )

       කතාව යසී ගැණ නෙමෙයිනේ.  ඇඹුල් දොඩම් කියන්නේ දන්න කියන දා ඉඳන් අපේ වත්තේ ගේ වහලෙටම අල්ලල තිබුන හැමදාම ගෙඩි පිරිච්ච ගහක්. අද වෙනකොට මට අපේ ගමේ ගෙදර ගැන හිතෙද්දි ඒ හැ මදෙයක් ගැනම දැනෙන දුක මිශ්‍රිත නොස්ටැල්ජික් මතක ගෙන්නේ හරියටම කොහොම හැඟීමක්ද කියන්න දැනෙන්නෙත් නෑ. ඒක දුකක්මත් නෙමෙයි. හරියට අපේ අම්මාගේ ආදරේ වගේ. හීනෙන් වගේ ආව මතකයන් අස්සේ රවුම් ගහනකොට දැනෙන හිස්කමකුත් තියෙනවා.


    ඒ සිංහල දොඩම් ගහේ ගෙඩි බොහෝ වෙලාවට කාට හරි බෙහෙත් වලට ගෙනියන්න කැඩුනා කියලා මතකයි. අපි එහෙමට ඒවයෙන් බීමවත් හදලා බීව  බවක් මට මතක නෑ. මම හිතන්නේ ලොකු අක්කා නම් ඉඳලා හිටලා ඒවා කරලා දෙනවා. ඒත් මම තනියම එහෙම දොඩම් ජූස් හදාගත්ත කියලා මතක නෑ. ඒත් අයියා හරි තව කවුරු හරි ඒවා පෙති සුද්ද කරලා මැදට ලුනුයි ගම්මිරිසුයි දාලා කනවා මතකයි. මතක විදියට ඒක බෙහෙතක්.

       ගිය සතියේ ගෙදර ගියාම මස්සිනා ඇඹුල් දොඩම් කඩලා දුන්නා. දැන් මම ගමේ ගෙදර කියන්නේ පොඩි අක්කගේ ගෙදරට. කොටින්ම මගේ ආදරේ සෙන්ට්‍රලයිස් වෙන්නේ එතනට. සේන අයියාගේ එකී නොකී පළතුරු එළවළු අස්සේ මම ඇඹුල් දොඩම් ගෙඩි තුනකුත් මෙහේ අරන් ආවා. පසුගිය දවස් ටිකේම ලංකාවේ පළතුරු එළවලු තිබුන අපිට ඇතිවෙන්නම. ඉතින් අද තමයි නිවාඩු පාඩුවේ ඇඹුල් දොඩම් ඇහැගැටුනේ. ටක් ගාල මට එක වීදුරුවකුයි කුක්කුබෝලේට එකකුයි හදාගත්තා. අර නොස්ටැල්ජික් ෆීලින් එකෙන්ම මම එක පාරටම ඒක බීලා දැම්මා. කොටින්ම කුක්කුබෝලේ ගෙදර එනකම් ටක් ගාලා මේ සටහනත් ලියන්න ගත්තා.  නොස්ටැල්ජියාව උඩුගම් ගියාම අපි එහෙමයි.

      මම හිතන්නේ මම ඇඹුල් දොඩම් බොන්නේ සෑහෙන කාලෙකින්. නිතර ගෙදර ගියත් ගහේ කොච්චර ගෙඩි තිබුනත් ඒවා කන්න බොන්න මට වෙලාවක් නෑ. ඒකට හේතුවත් මම ගෙදර ගියාම ඉන්න හැම විනාඩි පහෙන් පහටම පොඩි අක්කා මොකක් හෝ දෙයක් හදලා කන්න දෙන එකමයි. මෙදාපාරත් ගෙදර ගිහින් හිටියේ පැ‍ය කීපයක් වුනාට කුමාරිගේ  ලිප ගාවින් අයින් වීමක් තිබුනේම නෑ. සේන අයියත් මට කෑම හොයන්න අහල ගම් හතකටත් එහා ගිහින් තිබුනා. කොටින්ම මම දන්න කාලේ පයින්වත් යන්න බැරි පාරවල් වල කඳු අස්සේ බයික් එකෙන් ගිහින් කෑම හොයන් ඇවිත් තිබුනා.

 මේ හැම එකක් අස්සේම තියෙන්නේ ආදරය. ඒ ආදරය ඇඹුල් දොඩමක් වගේ කහට රහ තිත්ත රහ ,පැනි රහ, ඇඹුල් රහ තියෙන එකක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ආදරේ කියන්නේ ඒක. කොටින්ම අපේ ජීවිතවල තියෙන පැවැත්ම මේක. මම හරි වාසනාවන්තයි කියලා මට දැනෙන්නේ මේ හැමදෙයක් හින්දම.  කොච්චර බැන්නත් බක පංඩිත කතා කිව්වත් ඒ  හැමදේම වෙන්නේ ආදරේට කියලා දන්න ආදරේ පිරිච්ච පවුලක් ලබන්න මම කොයි තරම් නම් වාසනාවන්තද?
 හරියට ඇඹුල්දොඩම් වල කටට නොදැනෙන පැනි රහ වගේ...;)

image courtesy (https://www.doa.gov.lk/FCRDC/index.php/si/2015-09-22-05-59-42/152-abuldodamhaden-si)

6 comments:

එහෙන් මෙහෙන් කතා... ජීවිතේ... (නොලියාම බැරි නිසා )

     
   
නොලියාම බැරි නිසා.....

      වේදනාව යනු කුමක්දැයි කිසි දිනක මා හරියටම වටහා ගෙන නැතැයි සිතේ. ඒත් මා ආදරය විස්වාස කරන්නෙක් නිසා හැම දෙයම වේදනාව සමඟින් ආදරය එක්ක මුසු කොට දරා ගන්නට උත්සාහ කරන්නෙමි. ඒත් එය කොයිතරම් දුරට ප්‍රථි විසඳුමක් දැයි වැටහෙන්නේ මෙවන් අවස්ථාවලදීය.

  ඊයේ හවස හත හමාරට විතර කෝල් එකක් ආවා. මම සතියේ අන්තිමට ෆෝන් ආන්ස්වර් නොකරන කෙනෙක් තරමට පත්වෙලා. අනවශ්‍ය කරදර, රාජකාරි වෙලාවන් නොවෙන වෙලාවට වුනත් එන තේරුමක් නැති ඇමතුම් හින්දත්, පසුගිය සතියේ අහම්බෙන් සිදුවුන දුර ගමනක ප්‍රථිපලයක් විදියට තවම ඇඟ රිදෙන එක නිදිමත අඩු නැතිකම වගේ හින්දා කොහොමටත් හිටියේ අලස සුවය විඳිමින්. කෝටියක් ඩෙඩ් ලයින්ස් තිබ්බත් ක්ලයන් කෝල්ස් තිබ්බත් මම හිටියේ මට නෙමෙයි වගේ.

  ඊයේ අර ආව ඇමතුමෙන් කියවුනේ මගේ ක්ලයන් කෙනෙක්ගේ වයිෆ් එයාගේ අසනීප තත්ත්වයක් නිසා කෝමා සිටුවේසන් එකක  හොස්පිටලයිස් කරලා කියලා.  මම ඔහුව දන්නේ 2011 වගේ ඉඳන්. ඒ එක්කම ඔවුන්ගේ පවුලේ විසා කටයුතු කල නිසා සෑහෙන තරමක් විස්තරත් දැනගෙන හිටියා. මෙතුවක් කාලයක් දිගින් දිගටම ඔවුන්ගේ වඩ කරාට එහෙමට ලොකු ඉනර් ෆීලින් එකක් තිබ්බේ නෑ. කොටින්ම කෙනෙක් එක්ක එහෙම වෙන්න මම දන් බයයි. ඊට පස්සේ බිම්බෝම්බ වෙන නිසා.

        පෙබරවාරි අට වෙනිදා ඔහු හදිසියෙන් මට කෝල් කලා. මාවහම්බ වෙන්න ඕන කීවා. එදා මම කාර්ගෝ එකක් යවන්න තිබුන හින්දා ගෙදරත් හිටියේ. මම ගෙදර ඉන්නවා එන්න කියලා කිව්වේ කොහොමටත් කරදරයක් නැති බොහොම අහිංසක මනුස්සෙක් හින්දා.

      එදා තමයි බෝම්බේ පත්තුවුනේ. ඔහුගේ තරුණ බිරිඳ කැන්සර් එකක් ඩයනෝස් කරලා. කියපු යම් යම් දේවල් වලින් තත්වය බයානක කම තේරුන හින්දම මම මෙඩිකල් සර්ටිෆිකේට් එකක් ගේන්නත් ඒකට අවශ්‍ය අවශ්‍ය දුරකතන ඇමතුම් දෙන්නත්,ළමයින්ව දැනුවත් කරන්නත් කියලා ඒ සතියේම සෙනසුරාදා ( ඔව් මට මගේ ප්‍රේමවන්තයා එක්ක ගෙවන්න තියෙන එකම දවස ) එහේ ගියා. ගියාමයි තත්වේ තේරුනේ. මෙඩිකල් රිපෝට්ස් කියවලා මම උඩ ගියා. කොටින්ම වීදුරුවට දාගත්ත වයින් එකවත් බීවේ නෑ. ගෙදර හිටපු කොල්ලෝ දෙන්නත් කාමර අස්සේ හැංගිලා හිටපු හින්දා උනටත් බැනලා මම ආවා. ඒ ඇවිදිනුත් මම හරි කළකිරීමෙන් හිටියේ ලංකාවේ ළමයින් දෙමාපියන් අතර තියෙන දුරස්ථ සම්බන්දය දැකලා. වගකීමක් ගන්න බැරිකම ගැන හිතලා.

  ඉන් එහාට දේවල් මම කලා. හැමදේම බොහොම ඉක්මණින්. යන යන හැමතැනකම ප්‍රයොරිටි ලිස්ට්  එකට එයා ආවා. ඒක තමයි අපි දකින මනුස්සකම ආදරය. කෙනෙක්ගේ දුක අපි හැමෝටම අපේම දුක වෙන එක. අනේ කියවෙන එක.

   ඊයේ හවස ඔක්කොම කඩා බිඳගෙන මම ටැක්සි එකක් කෝල් කරන් හොස්පිටල් එකට ගියා.  රෑක එහෙම ගමනක් යන එක වගේ දේවල් මම නොකරන තරම්. කොටින්ම ප්‍රේමවන්තයා හිටියෙත් බය වෙලා. ඒ වගේ වෙලාවට මට පිහිටට එන්නේ ඒමි. එයාට කෝල් කලාමත් එයාගේ කාර් එක යාළුවෙකුට දීලා එයා කීවා රෑ වෙලා මාව ගන්න හොස්පිටල් එකට එන්නම්  යන්න කියලා.

   මම කෙනෙක් මිය යන මොහොතක, vegetative state එකක ඉන්නවා දැකලා නෑ. සමහරවිට මම බොහෝ දේවල් නොවිඳපු නොදැකපු කෙනෙක් වෙන්න ඇති. එමර්ජන්සි යුනිට් එකක තත්වය අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ නේ. අර මම අස්සේ ඉන්න ශක්තිමත් ගැහැණිය කොහේ ගියාද දන්නේ නෑ. කරන්න ඕනේ දේවල් වෙන්න ඕනේ දේවල් මගේ ක්ලයන්ට කීවට මම හිටියේ අතරමං වෙලා විතරක්ම නෙමෙයි මට මාව කියන පුද්ගලයාත් නැති වෙලා.  පැය හතරක් පහක් ගෙවලා ගෙදර ආවේ බොහොම අවුලෙන් හිස්කමෙන්. කොටින්ම නිදාගත්තට, අවදි වුනාට මගේ හිත තාමත් unconscious.

     සමහරවිට හැමදේම දරාගන්න, බැඳීම් කියන්නේ වේදනාවක් කියලා දන්න මට වුනත් තව නොදන්න විඳින්න බලාපොරොත්තු නැති හිත හදාගන්න බැරි කොයි තරම් දේවල් තියෙනවාද කියලා හිතෙද්දිත් දැනෙන්නේ තවත් හිස්කමක්... මගේ අස්සේම තනිවීමක්, අසරණවීමක්...

1 comments:

එහෙන් මෙහෙන් කතා... කෑම බීම + ජොගින්

         





           කාලෙකට පස්සේ මම ආයේ ජොගින් යන්න පටන්ගත්තා.


          හරියටම කිව්වොත් පහුගිය ජූලි මාසෙන් පස්සේ. උදේටත් හවසටත් හැමදාම ජිම් යන්නේ කවදද කිය කියා අහන මනුස්සෙක් ගෙදර හිටියාට මට වගේ වගක් තිබ්බේ නෑ. ඒ හැමවෙලාවකම යන්න ඕනේ කියලා හිතුවා විතරයි. අපි ඔය කවුරුත් කීවට සැලෙන්නේ නෑ අල බෝලේ වගේ ඉන්නවා මිසක්.

    ඒත් මීට සති දෙකකට කලින් ඉරිදා දවසක උදේ නමයට  කොන්සල්ටේසන් එකක් දාගත්තා හින්දා එලියට ගියා. ඔන්න එක පාරට මට විස්ඩම් පහල වුනා. වෙනදා මරලා එලියට දැම්මත් කුක්කුබෝලේ ගෙදර ඉන්න දවසට තනියම එලියට නොයන මම මෙන්න ගෙදර ආවා ඇඳුම් මාරු කරගත්තා කුක්කුබෝලේ ට කීවා මම ජොගින් යනවා කියලා. මම එලියේ. යමින් ගමන් යාළුවෙකුටත් කෝල් කලා එනවා නම් වරෙන් මම පාක් එකේ කියලා. (කොටින්ම කුක්කුබෝලේ ඒ ඇහුනේ මොකක්ද කියලාවත් විස්වාස කරන්න බැරි තරමට පුදුම වෙලා බලන් හිටියා මම දැක්කා.)

     ඇත්තටම කීවොත් මට තියෙන්නේ මහ අලස ජීවිතයක්. ඒ කියන්නේ ඔෆීස් එකෙන් එහාට මම කරන කිසිම දෙයක් නෑ. ඉස්සර මම හොටෙල් ෆීල්ඩ් එකේ ඉන්න කාලේ අඩුම තරමේ දවසට කිලෝ මීටර් දහයක් පහලොවක් සමහරවෙලාවට විස්සක් වුනත් ඇවිදිනවා. හරිම ඇක්ටිව්. ඒ වගේම දහයකට ගහන්න වගේ ශක්තියකුත් තිබුනා. (දැනටත් එහෙම තමයි හැබැයි කටින් ;) )




 

 එක දිගට නොකලට මට හිතුනාම මම ජොගින් යනවා. කම්මැලි හිතුනාම නෑ. ඉතින් අහන්න දෙයක්ද අල බෝලේ  වෙන එක. ඒ වුනාට මගේ යාළුවෝ මට බනින්නේ ඉස්සර නම් අපි කොයිතරම් අරහේ මෙහේ ගියාද කොච්චර නම් සතුටින් හිටියද කියලා.  මේ බොහෝ දේවල් යාළුවෝ කියද්දි  ඉතින් සද්ද නැතිව ඉන්නවා. ඇත්ත ඉස්සර මම ගෙදර හිටියේ කලාතුරකින්.  දැන් නම් ගෙදරින් ඔෆීස් එකට යන්නෙත් අත්‍යාවශ්යම වුනොත් විතරයි. මගෙ රාජකාරියන් බොහොමයක් මට ඔෆීස් නොගිහින් කරන්න පුළුවන් නෙව හොඳ වෙලාවට.

ඉතින් දැන් උපතින්ම කම්මැලි වෙලා. ඉතින් අහන්නත් දෙයක්ද මම අනිත් එවුන්ගෙන් බැනුම් අහනවා කියන එක.

   කොහොමවුනත් ශරීරයට අවශ්‍ය ව්‍යායාම් වල යෙදෙන්න පුළුවන් නම් ඒක ලොකු දෙයක්. අපිට අඩු ගානේ ටිකක් හරි යහතින් කාලයක් ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. මම දන්න මාමා කෙනෙක් එහෙම කීවට එයා මගේ පොඩි කාලේ ඉඳන් මගේ පංතියේ ගුරුවරයා.හිටියෙත් අපේ ගෙදරමයි. දැන් නම් ලොකු ඉස්කෝලෙක ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක්. අන්තිමට දැක්කෙත් අවුරුදු දහයකට එහා. එයාට ඩයබෙටික් ආවම එයා ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම පාලණය කරලා තිබුනේ ස්පෝට්ස් වලින්. මෙට්ෆෝමින්/ඉන්සියුලීන් වලට වඩා ඒක කොයිතරම් නම් හොඳයිද? අනික කෑම පාලනය කිරීම. මේ බොහෝ දේවල් කරන්න අමාරු නෑ ඇත්තෙන්ම ඕන උවමනාව විතරමයි. ඒත් කම්මැලිකම ජාන වලින් ම එන බොහොමයක් උවමනාවෙන් මේ දේවල් මගහරිනවා.

 
       මම ඉඳලා හිටලා ඔය මෙහේ මෙඩිකල් කන්සල්ටන්ලා එක්ක සාකච්චා වලට යනවා නෙව. ඒවයේ එයාලා නිතරම මෙන්සන් කරන දෙයක් තමයි ලංකාව වගේ රටවල මිනිස්සු මෙහේ සීයට අසූවකටත් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඩයබෙටික් වලින් පෙලෙනවා කියන එක. ඒකට ප්‍රධානම බලපෑම වෙන්නේ බත් කන එක කියලා. ඒ විතරක් නෙමෙයි ලංකාවේදි කවදාවත් නොකාපු කිලෝ ගණන් තියෙන මේදය සහිත කෑම කන එක. කොටින්ම මමත් ඒක පිළිගන්නවා. ලංකාවේ බහුතරයක් මෙහෙදි කන්නෙත් බත්. ඊගාවට චීස් වගේ ෆැට් කෑම. එහෙම කරලා කිසිම එක්සසයිස් එකක් කරන්නේ නෑ. ඉතින් අහන්න දෙයක්යැ... ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ හැමෝටම බයි පාස් කරලා. ඉතින් මේ කියන මිනිස්සුම මට නිතර කෝල් කරලා අහන දෙයක් තමයි මිස් අපිට මෙඩිකල් කන්ඩෙම් කරලා පෙන්සන් එක හදාගන්න බැරිද කියලා. ඇයි මොකක්ද ඔයාගේ අසනීපේ කියලා ඇහුවම හරියට ලොකු නම්බුකාර විදියට කියන්නේ බයිපාස් දෙකක් කලා තුනක් කලා ඩයබෙටික් අරවා මේවා. මේ බොහොම අය අවුරුදු පනහ හැටේ බොහොම තරුණ අය. ලංකාවෙදි ඒක වයසක් වුනාට මෙහේ සාමාන්යයෙන් අවුරුදු අසූවක් වෙනකනුත් බොහොම නීරොගීව ඉන්න මිනිස්සු බහුතරයක් ඉන්නේ.

ඒ වෙලාවට මම නම් බනිනවා. එකක්
මේ මිනිස්සු තමන්ට ඕනේ ලෙඩක් හදාගෙන මෙඩිකල් කන්ඩෙම් කරගන ඒකෙනුත් නිකම් ඉඳන් සල්ලි හොයන්න හදන එක ගැන. අනික තමන්ට තියෙන අසනීපය ගැන වගකීමක් නැතිකම ගැන. මෙහෙන් ඔය කියන හැම ලෙඩකටම බෙහෙත් දෙන්නේ නිකම්. රජය සෞඛ්යය ගැන දරන වියදම ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ. අනික ඩයබෙටික්ස් වලට බයිපාස් එකකට මෙඩිකල් කන්ඩෙම් කරන්නත් බෑ. මොකද ඒවා මේ වෙද්දි සාමාන්‍ය දේවල්.  ඒ වුනාට ඒ වෙලාවට අපේ මිනිස්සු ගැන ඇත්තෙන්ම ලොකු කණගාටුවක් දැනෙනවා. අපේ මිනිස්සු මේ තරම්ම කෙයාලස් ඇයි කියලා.

           මම මෙහෙම බන කීවට මාත් කම්මැලියි තමයි. අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ. ඒත්      මගේ ජීවිතය එයිට හාත්පසින්ම වෙනස්. විශේසයෙන්ම මගේ කෑම බීමේ පිළිවෙල. මොනව නැතත් මම ඒක හරි පිළිවෙලට කරනවා. ඇත්තටම මගේ අසනීප තත්වයන් එක්ක මම මේ තරමට යහතින් ඉන්නේ මගේ ඒ වගේ බොහොමයක් පුරුදු හින්දා. 
            මම සතියකට දවසක් හෝ දෙකක් එලියෙන් කනවා. අනිත් හැමවෙලාවටම කන්නේ ගෙදර මම හදන කෑම. එළවළු කඩේට යන්නේ මම, පොළට යන්නේ මම, මාළු කඩේට යන්නේ මම, මස් කඩේට යන්නේ මම. කොටින්ම මම මිළට ගන්න හැමදේකම කොලිටි එක ගැන මම බොහොම සැළකිළිමත් වෙනවා. මාව දන්න හැමෝම කවදාවත් මට බොරු කියලා බඩු දෙන්නෙත් නෑ. විසේසයෙන්ම අද කාලේ එළවළු පළතුරු කනකොට ඒ ගැන කොයිතරම් ප්‍රවේසම් වෙන්න ඕනේද කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ.  අපෙ යාළුවෝ හැමෝම හිතන්නේ අපේ ගෙදර ඕනේ තරම් පාන්, කේක්, බිස්කට් වර්ග තියෙනවා කියලා. කුක්කුබෝලේගේ රස්සාව ඒකනේ. ඒත් කවදවත් පාන් ගෙදර ගේන්නේ නෑ. ඒ ඉන්ඩස්ට්‍රියල් පාන් කේක් අරවා මේව හදන්න දාන දේවල් ගැන අවබෝදයක් එයාට තියෙන හින්දා. මේ වගේ හොඳ පුරුදු පුරුදු වෙන්න මහ ලොකු කාලයක් වියදමක් යන්නේ නෑ. එකම දේ අවඹෝදය විතරයි. 
  
   අපිට ඕනේ තරම් පහසුකම් තියෙනවා ස්පෝට්ස් කරන්න. එලිමහන් පාක් වල ඔපෙන් ජිම් තියෙනවා. සංකීර්ණ මෙට්‍රොපොලිටන් එකක ඉන්න මට විනාඩි පහකින් කුරුල්ලො ලේන්නු, හාවෝ, ඉත්තෑවෝ හා එකී නොකී සත්තු විතරක් නෙමෙයි හෙන දඩාර සයිස් ඉබ්බෝ, කිලෝ හතරෙ පාහේ මාළු ඉන්න  වැවක් එහෙම තියෙන පාක් තියෙනවා. ඒවයේ නැසනල් ටීම් වල කෝච්ස්ලා, ප්ලේයර්ස්ලා  ඇවිල්ල ස්පෝට්ස් කරනවා. ඕනේ නම් අපිටත් ජොයින් වෙන්න පුළුවන්... ඒ වුනාට අපිට කොහෙද උවමනාවක්... අපි උපතින්ම අලසයි කියන එක අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ නේ. මොටිවේට් වෙන්න ඕනේ තරම් හේතු, බුද්ධිය ඔය හැම මඟුලක්ම තිබ්බට උවමනාව බිංදුවයි නම් මොනා කරන්නද ඉතින් අල බෝලේ වෙනවා මිසක්. 

මට ලැජ්ජයි තමයි ඒ වුනාට ඉතින් මොකටද බොරු කියන්නේ..?



(මේ ලියන මොහොතේත් ක්ලයන් කෙනෙක් ඇවිත් එයාගේ තරුණ වයිෆ්ට බ්‍රේන් කැන්සර් එකක් කියලාත් ස්ප්‍රේඩ් වෙලා කියලාත් කිව්වා. කොටින්ම මට දැන් මාවත් මතක නෑ ඒක ඇහුවම... ඉතින් අමුතු කතා මොකටද අපි කන බොන දේවල් ගැන මීට වඩා දේවල් හිතන්න ඕන කියන එක ගැන. )

0 comments:

එහෙන් මෙහෙන් කතා.... අවුල් එක්ක හිත නිදහස් කර ගැණිමේ අභ්‍යාස.

     

          හැමෝම වගේ ආපහු ලියන්න පටන් අරන් වගේ. මම දැක්කා අර ඩුබායි වට්ටක්කාත් ලියනව.
  ඇයි අර ජනූ කෙල්ල. වෙනදා වගේ නෙමෙයි එක පාරට සිසිර කාරක නින්දෙන් ඇහැරිලා බල්ලෝ හරක් ඔක්කොම ගැන ලියාගෙන යනවා නෙව. ;)

තව පරණ ලියන්නෝ හුඟ දෙනෙක් ආපහු ලියනවා දැක්කා. මටත් නිකම් කහනවා වගේ. ;)


      මේ ළඟ කාලෙකදි මට ආපු ටෙස්ට් එකකින් කියපු දෙයක් හින්දා මගේ හිත හොඳටම රිදුනා. කොටින්ම  අපි ආශ්‍රය කරන මිනිස්සු කොයි තරම් කුහකද, කපටිද, ආත්මාර්ථකාමිද වගේ හැඟීමක් දැනුනා.

       මම;  මම වෙන්නේ දන්න කියන දා ඉඳන්ම. සාමාන්‍යයෙන් මාව දන්න ඕනෙම කෙනෙක් නිතර කියන දෙයක් තමයි මට හොඳට දේවල් මතකයි කියලා. ඇත්තෙන්ම පොඩි කාලේ අවුරුදු දෙකේ මතකත් මට හොඳට මතකයි. ඒක  ආඩම්බර කමකට කියන දෙයක් නෙමෙයි. ඒ තමයි මම මම ගැන ආඩම්බර වෙන හේතුවක්. ඕනේම කෙනෙක් මට කෝපි කෝප්පයක් දුන්නත්, ප්ලේන් ටී එකක් දුන්නත් කෑම වේලක් දුන්නත් මට ඒවා හැමදාම මතකයි. ඒක නිකම්ම නිකම් මතකයක් නෙමෙයි. මම උවමනාවෙන්ම මගෙ ජීවිතේ හමුවෙන ඒ වගේ දේවල් ආදරයෙන් මතකයේ තියාගෙන ඉන්න හින්දා. මගේ ජීවිතය දිහා හැරිලා බලන හැම දවසකම මට උදව් කරපු මිනිස්සු ගැන බොහෝම ආදරණීය මතකයක් මට තියෙනවා. ආයේ අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනෙ උදව් කලාට ඊට වඩා බොහෝ පහත් වැඩ මට කරපු අයට නම් එක වචනයක්වත් මම කතා නොකර ඉන්න්වා ඇති. ඒත් ඒ අය කරපු උදව් මට අමතක වෙලා නම් නෑ.

      ඇත්තම කිව්වොත් ලංකාවේදි මට මගේ ජීවිතේ වටිනම දේවල් වෙන්නේ අපේ ගෙදර අය හා අපේ මල්ලි. ඒවයේ වටිනාකම් වලට තේරුමක් දෙන්න මට, අද, හෙට තියා මියෙන දවසකටවත් බෑ කියලා මම දන්නවා. ඒත් කොයිවෙලේවත් ඒ අය මගෙන් හොඳක් අහගන්නෙත් නෑ. පොඩ්ඩ බැරිවෙච්ච ගමන් කණ පැලෙන්න බැණුම් අහගන්න එක එයාලගේ ජීවිතේ පුරුද්දක් වෙලා. ඒත් එයාලා ඒක ගැන කවදාවත් අහිතකින් ඉන්නේ නෑ. එයාලා දන්නවා ඒ හැමදේම වෙන්නේ මගේ ආදරේ සීමා මායිම්  වල දිග පළල හින්දා කියලාත්. එයාලා ඒ විදියටම මට ආදරෙයි. ඔය යකා නටලා ටික වෙලාවකින් සොරි මට තරහා ගියානේ කියලා කියන එකත් ඉතින් මගේ පුරුද්දක්. එයාලා කවදාවත් මට බොරුවක් කරන්නෙත් නෑ. එහෙම කරන්න අපි කාටවත් අවශ්‍ය වෙන්නෙත් නෑ.

      සමහරවිට ඒ දේවල් එහෙම වෙන්නේ අපි අද කොහේ කොතනක හිටියත් අපි හැදුනේ ගමක වීම. සමහරවිට අපේ දේමව්පියන් අපිව හැදුව විදිහේ වැදගත්කම. මම හැමදාම හිතන දෙයක් තමයි දරුවන් හොඳ මිනිසුන් කරන්නේ දෙමාපියන් දාන අඩි පාරෙන් කියන එක. මම මගේ දෙමාපියන් ගැන ලොකුවට දැනගන්න තරම් කාලයක් එයාලා අපි එක්ක හිටියේ නෑ. හිටියා කාලෙත් කලේ එයාලා පිස්සෝ කරපු එක විතරයි. ඒත් පස්සේ කාලෙක මම අපේ අම්මලගේ ආදරේ තේරුම් ගන්නවා. අදටත් ගමේ ගියාම මම කවදවාත් නොදකැපු මනුස්සෙකුට වුනත් හිනා වෙලා එනවා. ඉතින් ඒ මිනිස්සු හිතන්නේ අපේ ගෙදර ඉන්න හොඳම එකා මම කියලා. එහෙම නෑ කියලා දන්නේ මමයි අපේ ගෙදර එවුනුයි විතරනේ... ;)

      අනික අපේ ගෙදර මිනිස්සු මට නීති දාන්න එන්නේ නෑ. එයාලා දන්නවා මම ජීවත්වෙන හැටි. මම ඇසුරු කරන මිනිස්සු. මම අකමැති දේවල්. කොටින්ම එයාලගේ ජීවිත වලින් අනිත් පැත්තේ පුරුදු ඔක්කොම මට තියෙන්නේ. අක්කා වුනත් ඔයා මෙහෙම කරනවානම් හොඳයි කියනවා මිසක් ඔයා මෙහෙම කරන්න ඕනේ කියලා මට කියලා නෑ.  පුතාලා ඊටත් එහා. කොටින්ම යසී බෝයි, පුංචිගේ යාළුවා. අපි දෙන්නා ඕනෙම දෙයක් ගැන කෙලින් කතා කරන්න තරම් විවෘත වීමම මගේ අති මහත් ජයග්‍රහණයක් කියලා මම හිතන දෙයක්.  මේ කිසිම කෙනෙක් මගේ කාලය ධනය අනවශ්ය වැඩ වලට යොදවන්නේ නෑ. කොටින්ම මල්ලි එයා තමයි මගේ සල්ලි ගැන වගකීමෙන්ම වැඩ කරන කෙනා. මම ලංකාවට ආවම මට කාඩ් දෙක දීලා ඕනෙ දෙයක් කරගන්නවා කියන්න තරම් ඔහු නිහතමාණියි. ඉන් එහාට ඔයා මොනවටද වියදම් කරන්නේ අර යාළුවට දෙන්න එපා වියදම් කරන්න එපා වගේ දේවල් කියවන්නේ නෑ.  වියදම්වැඩිවෙද්දි තමුසේ මොනාද ඕයි සල්ලි වලට කරන්නේ ලංකාවට ආවම කියලා අහලා හිනාවෙනවා මිසක් ඉන් එහාට මොකුත් කියන්නේ නෑ. මට අන්තිම ශතයත් ඉතිරිවෙන්න වැඩ කරනවා මිසක්. මොකද එයා දන්නවා මම සල්ලි හොයන්නේ කොයිතරම් කැපවීමක් කරලද කියලා. අපිට සුගර් ඩැඩීස්ලා නෑ. කොල්ලෝ නෑ සල්ලි දෙන්න නිකම් ;) ඉතින් අපි හම්බකරන හැම ශතයකම ලොකු වටිනාකමක් තියෙනවා. සමහරවිට අපි අනවශ්ය වියදම් කරනවා ඇථි අපේ හිතේ සතුට වෙනුවෙන්. ඒත් ඒ අපේ සතුට වෙනුවෙන් නේ. ;) 

   මේ දවස් වල මගේ ගෙදර රිනේවේසන් එකක් යනවා. කොටින්ම මට සල්ලි වියදම් වෙන්නේ ඒවා මිලට ගන්න විතරමයි. පසුගිය දවසක මගේ කුස්සිය ෆික්ස් කලේ මගේ යාළුවා ගාව වැඩ කරන කොල්ලෝ දෙන්නත් එක්ක යාළුවත් ඇවිත්. අඩුම තරමේ වැඩට ආපු කොල්ලන්ට කෝපි එකක්වත් දෙන්න මට ඉඩ ලැබුනේ නෑ. කෝපි එකක් බොන්න කඩේකට ගියත් චිට් එකක් තියෙන මට ඒක හරි අවුලක් වුනාට මගේ යාළුවා මට කීවේ ඒව මම බලාගන්නම් කියලා.  ඒ තමයි මගේ ජීවිතේ. මම හම්බ කරපු වටිනාම දේවල්. මිනිස්සු. ඕනෙම දේකදි මට ඉන්නවා මිනිස්සු. මම මිනිසුන්ට කරදර නොකරන එක වෙනම දෙයක්. ඒත් ඕනෙම අවශ්ථාවක මම වෙනුවෙන් උදව්වට එන්න මගේ අම්මා, තාත්තා, පවුලේ අය කවුරුත් නැති මේ රටේ මිනිස්සු මට හැමදාම ඉන්නවා. ( කොටින්ම අම්මා නෑ කියලා මට අඩුවක් නෑ මෙහෙත් මට අම්මා වගේ යාළුවෝ ඉන්නවා. මොනිකා කියන්නේ මගේ ජීවිතයම එහෙම සෙට්ල් කරන, කරපු කෙනෙක්. ) 

     ඒත් මේ එක්කෙනෙක්වත් ඒ කිසිදෙයක් ගැන කියවන්නේ නෑ. අරයා ට අපි මෙහෙම කලා අරයා මෙහෙම කලා වගේ කියවන්නේ නෑ. තව කෙනෙකුට උදව්වක් කරන්න හදද්දි අකුල් හෙලන්නෙ නෑ. හොඳම උදාහරණය ඒමි. ඒමි නොහිටියා නම් අද මගේ ජීවිතේ කොහොම වෙන්න තිබුනද කියලා මම දන්නේ නෑ. එයා හින්දාම ජීවිතේ අවුල් වුනත් අපිට ජීවිතේ බෙදාගන්න බැරිතරම් ප්‍රශ්න කවදාවත් නෑ. අදටත් ඕනෙම දෙයක් කරද්දි "බුරු මේක මෙහෙම කරමුද" කියලා අහනවා මිසක් මම හින්දා මගේ සල්ලි වලිනුයි ඔයා කොලේජ් ගියේ කියලා කියන්නේ නෑ. අද මගෙන් ඒමිට ඊට වඩා දේවල් ලැබෙන්නේ අන්න ඒ වගේ මනුස්සෙක් වීම හින්දා මිසක් වෙන දේකට නෙමෙයි. 

       බොරු මොකටද මට සල්ලි ලොකුකම් වෙන්න පොශ්කම් වගේ දේවල් මහ ලොකු දේවල් නෙමෙයි. අපි ඒවට මිනිස්සු ආශ්‍රය කරන්නෙත් නෑ. අදටත් මම ඕනෙම තැනකට ගියාම ඒ තැනට ගැලපෙන්න ඉන්න දන්නවා. කන්න තියෙන්නේ බතුයි පොල් සම්බෝලයි නම් මම ඒකත් කාලා ඉන්නවා. නිදාගන්න තියෙන්නේ බිම නම් ඒකත් කරනවා. ඒත් මගේ සල්ලි වලින් දේවල් කරද්දි ඊට වඩා වෙනස් විදියට ජීවත් වෙනවා. ගන්න පුළුවන් ඉහලම ගාණේ  වයින් බොන්න වගේ ඒවා කරන්නේ මගේ සල්ලි වලින්. අනිත් මිනිස්සු ඉස්සරහා අපෝ මෙහේ මට නම් ඉන්න බෑ කියන්නේ නෑ. මොකද මම දන්නවා අනෙකා සල්ලි හොයන්න මහන්සි වෙන තරම. අනෙක මේ තත්පරේට දෙකකට ලොකුකම පොශ්කම පෙන්වන්න අපි කුරුදුවත්තෙන් ආව නෙමෙයිනේ.... ( මම එහෙම ලංකාවේ කෙල්ලෙක් දැක්කේ එකම එකයි. මේ බ්ලොග් ලෝකෙම හිටපු කෙනෙක්.) 

අපිට අයිඩින්ටිටි ක්‍රයිසීස් නෑ. අපි දන්නවා අපි කොහෙන්ද ආවේ කොහේද ඉන්නේ කියලා


 මේ සටහන අවුල් ඇති. ඒත් මේවගේ ඒවත් ලියවෙන්න එපැයි නේ? 
 
 හරි මම නිදහස් ඔන්න... 
ඔක්කොම වමෑරුවා...  );



6 comments: