එහෙන් මෙහෙන් කතා... ඇඹුල් දොඩම්....












  මේ ඇඹුල් දොඩං හදලා බොන ගමන්.


       අපේ මස්සිනා හැමදාම වගේ මම ගෙදර ආවම නැට්ටට පෙට්‍රල් ගහපු බල්ලෙක් වගේ එහේ මෙහේ දුවනවා. මොනවටවත් නෙමෙයි මම ආස කෑම ජාති හොයන්න. පොඩි අක්කාටත් නංගි අරක ආසයිනේ ඒවා ලෑස්ති කරලා තියෙන්න ආවම හදලා දෙන්න වගේ කියමින් මගේ සියළු කෑම ආසාවන් සංසිඳවන්න කැප වෙච්ච  මනුස්සයා.

         මෙදා පාර ගෙදර ගියේ කිසිම දැනුම් දීමකින් නෙමෙයි. කුමාරි මම මේ ලංකාවට එන ගමන් කියලා එයාපෝට් එකේ ඉඳන් කෝල් එකක් දුන්නට ගෙදර එන බවක් කීවේ නෑ. අනික දවස් තුනකට ලංකාවට ගිහින් මට කොහෙද ගෙදර යන්න වෙලාවක්. අපේ ගමත් ඩොටේ සීමාවෙනුත් එහා.

       කොහොම හරි පහුවදා රෑ යසී බෝයි මායි ගෙදර යන්න පිටත් වුනා. කොහොමත් දැන් පුංචිගේ අවශ්‍යතාවයන් කියන පමාවට ඉටු කරන්න ලොකු පුතෙක් ඉන්න එක ගැනත් තියෙන්නේ අප්‍රමාන සතුටක්.  යසී කියන්නේ මගේ nephew විතරක්ම නෙමෙයි. යාළුවෙක්. ඕනෙම දෙයක් කතා කරන්න පුළුවන් වැඩිහිටියෙක්. එයා වැරදියට දේවල් වටහගනියි කියලා බයවෙන්න ඕනෙත් නෑ. කොටින්ම අපේ මල්ලිගේ කපාපු පළුව තමයි යසී බෝයි. වගකීමක් දෙන්න පුළුවන් ඕනේ දෙයක් තත්ත්පරෙන් අල්ලගන්න කොල්ලෙක්ගේ පුංචි වෙන එකම මගේ ලොකු වාසනාවක්.

 (කොහොමට හිටිය මගේ යසී බෝයිද කියලා දැක්කම පුදුම නොහිතෙනවා නම් ඒකත් පුදුමයක් තමයි. )

       කතාව යසී ගැණ නෙමෙයිනේ.  ඇඹුල් දොඩම් කියන්නේ දන්න කියන දා ඉඳන් අපේ වත්තේ ගේ වහලෙටම අල්ලල තිබුන හැමදාම ගෙඩි පිරිච්ච ගහක්. අද වෙනකොට මට අපේ ගමේ ගෙදර ගැන හිතෙද්දි ඒ හැ මදෙයක් ගැනම දැනෙන දුක මිශ්‍රිත නොස්ටැල්ජික් මතක ගෙන්නේ හරියටම කොහොම හැඟීමක්ද කියන්න දැනෙන්නෙත් නෑ. ඒක දුකක්මත් නෙමෙයි. හරියට අපේ අම්මාගේ ආදරේ වගේ. හීනෙන් වගේ ආව මතකයන් අස්සේ රවුම් ගහනකොට දැනෙන හිස්කමකුත් තියෙනවා.


    ඒ සිංහල දොඩම් ගහේ ගෙඩි බොහෝ වෙලාවට කාට හරි බෙහෙත් වලට ගෙනියන්න කැඩුනා කියලා මතකයි. අපි එහෙමට ඒවයෙන් බීමවත් හදලා බීව  බවක් මට මතක නෑ. මම හිතන්නේ ලොකු අක්කා නම් ඉඳලා හිටලා ඒවා කරලා දෙනවා. ඒත් මම තනියම එහෙම දොඩම් ජූස් හදාගත්ත කියලා මතක නෑ. ඒත් අයියා හරි තව කවුරු හරි ඒවා පෙති සුද්ද කරලා මැදට ලුනුයි ගම්මිරිසුයි දාලා කනවා මතකයි. මතක විදියට ඒක බෙහෙතක්.

       ගිය සතියේ ගෙදර ගියාම මස්සිනා ඇඹුල් දොඩම් කඩලා දුන්නා. දැන් මම ගමේ ගෙදර කියන්නේ පොඩි අක්කගේ ගෙදරට. කොටින්ම මගේ ආදරේ සෙන්ට්‍රලයිස් වෙන්නේ එතනට. සේන අයියාගේ එකී නොකී පළතුරු එළවළු අස්සේ මම ඇඹුල් දොඩම් ගෙඩි තුනකුත් මෙහේ අරන් ආවා. පසුගිය දවස් ටිකේම ලංකාවේ පළතුරු එළවලු තිබුන අපිට ඇතිවෙන්නම. ඉතින් අද තමයි නිවාඩු පාඩුවේ ඇඹුල් දොඩම් ඇහැගැටුනේ. ටක් ගාල මට එක වීදුරුවකුයි කුක්කුබෝලේට එකකුයි හදාගත්තා. අර නොස්ටැල්ජික් ෆීලින් එකෙන්ම මම එක පාරටම ඒක බීලා දැම්මා. කොටින්ම කුක්කුබෝලේ ගෙදර එනකම් ටක් ගාලා මේ සටහනත් ලියන්න ගත්තා.  නොස්ටැල්ජියාව උඩුගම් ගියාම අපි එහෙමයි.

      මම හිතන්නේ මම ඇඹුල් දොඩම් බොන්නේ සෑහෙන කාලෙකින්. නිතර ගෙදර ගියත් ගහේ කොච්චර ගෙඩි තිබුනත් ඒවා කන්න බොන්න මට වෙලාවක් නෑ. ඒකට හේතුවත් මම ගෙදර ගියාම ඉන්න හැම විනාඩි පහෙන් පහටම පොඩි අක්කා මොකක් හෝ දෙයක් හදලා කන්න දෙන එකමයි. මෙදාපාරත් ගෙදර ගිහින් හිටියේ පැ‍ය කීපයක් වුනාට කුමාරිගේ  ලිප ගාවින් අයින් වීමක් තිබුනේම නෑ. සේන අයියත් මට කෑම හොයන්න අහල ගම් හතකටත් එහා ගිහින් තිබුනා. කොටින්ම මම දන්න කාලේ පයින්වත් යන්න බැරි පාරවල් වල කඳු අස්සේ බයික් එකෙන් ගිහින් කෑම හොයන් ඇවිත් තිබුනා.

 මේ හැම එකක් අස්සේම තියෙන්නේ ආදරය. ඒ ආදරය ඇඹුල් දොඩමක් වගේ කහට රහ තිත්ත රහ ,පැනි රහ, ඇඹුල් රහ තියෙන එකක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ආදරේ කියන්නේ ඒක. කොටින්ම අපේ ජීවිතවල තියෙන පැවැත්ම මේක. මම හරි වාසනාවන්තයි කියලා මට දැනෙන්නේ මේ හැමදෙයක් හින්දම.  කොච්චර බැන්නත් බක පංඩිත කතා කිව්වත් ඒ  හැමදේම වෙන්නේ ආදරේට කියලා දන්න ආදරේ පිරිච්ච පවුලක් ලබන්න මම කොයි තරම් නම් වාසනාවන්තද?
 හරියට ඇඹුල්දොඩම් වල කටට නොදැනෙන පැනි රහ වගේ...;)

image courtesy (https://www.doa.gov.lk/FCRDC/index.php/si/2015-09-22-05-59-42/152-abuldodamhaden-si)

5 comments:

  1. // හරියට ඇඹුල්දොඩම් වල කටට නොදැනෙන පැනි රහ වගේ...;) //

    කටට නොදැනුනාට දිවට දැනුනොත් ඇති........

    ReplyDelete
    Replies
    1. ලියන්න ඕනෙ වුනේ එහෙම තමයි. ඒත් මේ එහෙන් මෙහෙන් අහුලගත්තු සිංහල හින්දා ඒ වචනේ කටට ආවේ නෑ නෙව. :P

      Delete
  2. මේ ඕව කැත වැඩ හරිද. මේව කියවන අපිට ඉතින් කොහෙන්ද ඇඹුල් දොඩම්.

    ReplyDelete
  3. ආදරේ පිරිච්ච පවුලක් පවුලක් කියන්නේ පැණි දොඩම් වලටත් වඩා රසවත් දෙයක්නේ.

    ReplyDelete